Anneke Brassinga

Anneke Brassinga werd op 20 augustus 1948 geboren in Schaarsbergen. Ze studeerde van 1967 tot 1972 literair vertalen aan de Universiteit van Amsterdam en ontwikkelde zich vervolgens tot een veelzijdig schrijver: dichter, prozaïst, essayist en literair vertaler. Haar eerste vertaling verscheen in 1975, De jaren in Birma van George Orwell. Daarna vertaalde ze werk van onder anderen Vladimir Nabokov, Samuel Beckett, Oscar Wilde, Marcel Proust en W.H. Auden.

In 1987 verscheen haar eerste reguliere poëziebundel, Aurora. Eerder had ze al onder het pseudoniem A. Tuinman gepubliceerd in De Revisor. Haar dichterschap werd sterk beïnvloed door J.H. Leopold, wiens werk ze naar eigen zeggen diepgaand heeft bestudeerd. In 1993 verscheen haar eerste prozawerk, Hartsvanger.

Brassinga staat bekend om haar eigenzinnige omgang met taal. Haar werk wordt vaak omschreven als een mengeling van vechtlust, geestige dwarsheid en melancholie. Vergankelijkheid, schoonheid, lichamelijkheid en verlies keren er regelmatig in terug, maar worden vaak met een opmerkelijke lichtheid benaderd. Hoewel ze geregeld als postmodernist wordt beschouwd, voelt Brassinga zich zelf meer verwant met het surrealisme.

Ook als vertaler heeft ze een belangrijke plaats in de Nederlandse literatuur. Voor haar vertaling van Nabokovs The Gift kreeg ze in 1978 de Martinus Nijhoff-prijs, die ze uit protest tegen de omstandigheden waarin de prijs was toegekend weigerde. In 2008 ontving ze de Constantijn Huygens-prijs voor haar gehele oeuvre en in 2015 de P.C. Hooft-prijs voor haar poëtisch werk.

Brassinga schrijft met een grote aandacht voor de mogelijkheden van taal. In haar werk botsen werkelijkheid en verbeelding, ernst en ironie, schoonheid en verval voortdurend met elkaar. Daarmee heeft ze een uitgesproken eigen plaats verworven binnen de Nederlandse literatuur.