Anton van Wilderode
Anton van Wilderode was het pseudoniem van Cyriel Paul Coupé, die in 1918 werd geboren in Moerbeke-Waas en in 1998 overleed in Sint-Niklaas. Hij was dichter, schrijver, priester, classicus en vertaler en behoorde tot de belangrijke Vlaamse auteurs van de twintigste eeuw. Zijn literaire werk werd sterk bepaald door zijn katholieke achtergrond, zijn belangstelling voor de klassieke oudheid en zijn verbondenheid met het Vlaamse culturele leven.
Coupé groeide op in een gezin waarin ook belangstelling bestond voor literatuur en toneel. Zijn vader was huisschilder, maar schreef daarnaast gedichten en speelde amateurtoneel. Na zijn priesterwijding in 1944 studeerde Coupé klassieke filologie aan de universiteit van Leuven. Die opleiding zou een blijvende invloed hebben op zijn schrijverschap. De wereld van de Griekse en Romeinse oudheid werd niet alleen een onderwerp in zijn werk, maar vormde ook een belangrijk onderdeel van zijn culturele referentiekader.
Vanaf 1946 was hij leraar aan het Sint-Jozef-Klein-Seminarie in Sint-Niklaas, waar hij tot 1983 Nederlands en klassieke talen onderwees. Zijn betekenis als leraar reikte verder dan het klaslokaal. Onder zijn leerlingen bevonden zich verschillende latere schrijvers, onder wie Paul Snoek, Tom Lanoye en Erik Spinoy. Daarmee stond van Wilderode op een bijzondere plaats tussen verschillende generaties Vlaamse literatuur: hij was zelf gevormd door een meer klassieke literaire traditie en zag later schrijvers opgroeien die daar op uiteenlopende manieren afstand van namen.
Als schrijver debuteerde hij in 1939 met de novelle Dis al, die meteen werd bekroond. Zijn eerste dichtbundel, De moerbeitoppen ruischten, verscheen in 1943. In zijn poëzie spelen natuur, herinnering, geloof, vergankelijkheid en het verstrijken van de tijd een belangrijke rol. Zijn stijl is overwegend klassiek en zorgvuldig gevormd, met veel aandacht voor ritme, klank en beeldspraak. Daarmee bleef hij gedurende zijn lange schrijversleven herkenbaar, ook toen de Vlaamse poëzie ingrijpend veranderde.
Zijn dichterschap was bovendien nauw verbonden met zijn maatschappelijke en culturele overtuigingen. Van Wilderode schreef teksten voor onder meer de Vlaams Nationale Zangfeesten en de IJzerbedevaarten en nam daarmee duidelijk deel aan het Vlaamsgezinde culturele leven van zijn tijd. Die betrokkenheid maakt deel uit van zijn historische positie, maar zijn oeuvre is breder dan zijn politieke en culturele engagement. Vooral zijn religieuze en klassieke achtergrond bepalen de manier waarop hij naar mens, natuur en geschiedenis kijkt.
De klassieke talen waarin hij zich als academicus had verdiept, kregen ook een nieuwe betekenis in zijn werk als vertaler. Van Wilderode vertaalde onder meer Vergilius, waaronder de Bucolica, Georgica en Aeneis, en verschillende gedichten van Horatius. Daarmee bracht hij de klassieke literatuur niet alleen dichter bij Nederlandstalige lezers, maar liet hij ook zien hoe sterk zijn eigen schrijverschap geworteld was in die traditie. De vertaler en de dichter liggen bij hem dan ook dicht bij elkaar: beide zoeken naar een vorm waarin taal, ritme en betekenis zorgvuldig samenkomen.
Van Wilderode bleef tot op hoge leeftijd publiceren en ontwikkelde zich tot een dichter met een omvangrijk en veelzijdig oeuvre. Zijn werk werd gedragen door een grote culturele continuïteit in een tijd waarin literaire opvattingen snel veranderden. Juist daardoor neemt hij een eigen plaats in binnen de Vlaamse literatuur. Hij was geen vertegenwoordiger van één literaire mode, maar een schrijver die vasthield aan klassieke vormbeheersing, religieuze overtuiging en een sterke verbondenheid met taal en traditie.
Anton van Wilderode overleed in 1998, kort voor zijn tachtigste verjaardag. Zijn betekenis ligt niet alleen in zijn omvangrijke poëtische oeuvre, maar ook in zijn werk als leraar, vertaler en cultuurdrager. Hij verbond de klassieke oudheid met de Nederlandstalige literatuur en stond als docent aan de basis van de vorming van latere generaties schrijvers. Daardoor blijft zijn naam verbonden met zowel de traditie waaruit hij voortkwam als de Vlaamse literatuur die na hem verder veranderde.
Jazzportretten
On the Road
Céline
Het verdampte land
De kreeftenvrouwen
Woesten
Hád ik maar een mening
Ik denk dat het zal regenen als ik doodga
Korea, de vergeten oorlog
Lang leve Amerika
Remco Evenepoel
Een kleine selectie van Librar. elk weekend in uw mailbox?
Tongkat
Godenslaap
Anoniem aan tafel
Schoten in Sarajevo
De laatste zeppelin
De muzikale vluchteling
De man die werk vond
Giro d’Italia
Waarom vertrouwen we dikke boeken meer?
Giovanni’s kamer
Afscheid van Berlijn






























