E. du Perron

Charles Edgar du Perron, meestal aangeduid als E. du Perron, werd op 2 november 1899 geboren in Meester Cornelis op West-Java, toen onderdeel van Nederlands-Indië. Hij was dichter, criticus en prozaschrijver en geldt als een van de belangrijke Nederlandse schrijvers van het interbellum. Samen met Menno ter Braak en Maurice Roelants richtte hij het invloedrijke literaire tijdschrift Forum op. Zijn roman Het land van herkomst behoort tot de bekendste modernistische romans uit de Nederlandse literatuur.

Een deel van zijn vroege werk verscheen onder het pseudoniem Duco Perkens. Daarnaast gebruikte hij verschillende andere pseudoniemen, waaronder Joseph Joséphin, Bodor Guíla, W.C. Kloot van Neukema, Cesar Bombay en Angèle Baedens.

Du Perron groeide op in Nederlands-Indië, waar zijn vader ondernemer was. Zijn jeugd verliep betrekkelijk onbekommerd en zijn schoolloopbaan was weinig consistent. Hij werkte enige tijd als journalist voordat hij in 1921 met zijn ouders naar Europa verhuisde. Zijn ouders vestigden zich later in België, waar zij een kasteel in Gistoux betrokken. Du Perron voelde zich in België echter weinig thuis en bracht veel tijd door in Parijs, Brussel en Nederland. Hij raakte intensief betrokken bij het literaire en artistieke leven en onderhield vriendschappen met onder anderen André Malraux, Carel Willink en Paul van Ostaijen.

Zijn literaire loopbaan begon hij grotendeels op eigen kosten. In 1928 trouwde hij met Simone Sechez, met wie hij een kind kreeg. Na hun scheiding in 1932 trouwde hij met essayiste Elisabeth de Roos. De financiële situatie van du Perron verslechterde sterk nadat na de dood van zijn moeder in 1933 bleek dat het verwachte erfdeel grotendeels was verdwenen. Ook het landhuis in Gistoux bleek tijdens de economische crisis nauwelijks verkoopbaar.

In 1936 keerde du Perron terug naar Nederlands-Indië. Naast financiële motieven speelde ook zijn groeiende afkeer van het nationaalsocialisme in Europa een belangrijke rol. In Indië werkte hij als journalist en correspondent en zocht hij contact met jonge Indonesische intellectuelen en andere geestverwanten. Het verblijf viel hem uiteindelijk tegen en in 1939 keerde hij terug naar Nederland. Hij vestigde zich in Bergen.

Du Perrons schrijverschap is nauw verbonden met zijn belangstelling voor de verhouding tussen literatuur en persoonlijkheid. Die belangstelling kwam ook duidelijk naar voren in Forum, waarin hij samen met ter Braak een literatuuropvatting verdedigde die later bekend zou worden als de discussie over vorm of vent. Niet de stilistische schoonheid van een werk moest volgens deze opvatting vooropstaan, maar de persoonlijkheid en integriteit van de schrijver.

Zijn belangrijkste roman, Het land van herkomst, combineert autobiografische elementen met herinneringen aan Nederlands-Indië, beschouwingen over literatuur en cultuur en het leven van een intellectueel in Europa. Daarmee wist du Perron persoonlijke ervaring en modernistische verteltechnieken met elkaar te verbinden.

Du Perron stierf op 14 mei 1940 in Bergen, kort nadat via de radio de Nederlandse capitulatie voor het Duitse leger bekend was gemaakt. Hij leed aan angina pectoris en overleed aan een hartaanval. Zijn dood viel slechts één dag voor die van zijn vriend Menno ter Braak, die op 15 mei 1940 zelfmoord pleegde.

E. du Perron behoort tot de belangrijkste Nederlandse schrijvers van het interbellum. Vooral met Het land van herkomst, zijn essays en kritieken en zijn invloedrijke werk voor Forum heeft hij een blijvende plaats verworven in de Nederlandse literatuur.