Heleen van Royen

Heleen van Royen, geboren als Helena Margaretha Kroon op 9 maart 1965 in Amsterdam, is een Nederlandse romanschrijfster en voormalig columniste. Ze studeerde aan de School voor Journalistiek in Utrecht en werkte na haar afstuderen in 1987 onder meer bij het Haarlems Dagblad en Radio Noord-Holland.

In 2000 debuteerde van Royen als romanschrijfster met De gelukkige huisvrouw. De roman werd een groot succes en verscheen in elf landen. Het boek werd later zowel voor toneel als voor film bewerkt. De roman wordt gekenmerkt door een directe stijl en een grote belangstelling voor de persoonlijke en emotionele kanten van het moderne leven.

Met Godin van de jacht volgde in 2003 haar tweede roman. In 2006 verscheen De ontsnapping, dat eveneens internationaal werd vertaald en in dertien landen verscheen. In 2009 volgde De mannentester. Naast haar romans schreef van Royen jarenlang columns, onder meer voor Het Parool en later voor het Algemeen Dagblad.

Van Royen ontwikkelde zich tot een auteur die zich nadrukkelijk niet beperkt tot traditionele literaire conventies. Seksualiteit, relaties, vrouw-zijn en persoonlijke vrijheid zijn terugkerende onderwerpen in haar werk. Haar directe en soms provocerende manier van schrijven heeft haar zowel een groot lezerspubliek als de nodige controverse opgeleverd. Zelf omschreef zij zich in 2009 als een neofeministe.

Haar werk werd veelvuldig herdrukt. In 2011 verschenen Verzamelde romans I en Verzamelde romans II, waarin haar eerste vier romans werden samengebracht. De ontsnapping werd genomineerd voor de NS Publieksprijs. Ook de Engelse vertalingen The Happy Housewife en Escape kregen internationale aandacht en werden genomineerd voor de International IMPAC Dublin Literary Award.

Van Royen houdt zich ook bezig met fotografie en film. In 2014 kreeg haar werk veel aandacht met de tentoonstelling Selfmade in het Letterkundig Museum in Den Haag, waarin vooral haar zelfportretten centraal stonden. De tentoonstelling onderstreepte haar reputatie als auteur die bewust de grenzen tussen het persoonlijke, het publieke en het literaire opzoekt.

In 2017 verscheen haar eerste documentaire, Het doet zo zeer. Daarin volgde zij een jaar lang het leven van haar moeder, die aan dementie leed. De film werd op het International Film Festival Rotterdam vertoond en werd door verschillende Nederlandse kranten geprezen om de openhartige maar ook nuchtere en niet-sentimentele benadering.

Heleen van Royen heeft zich daarmee ontwikkeld van journalist en columniste tot een veelzijdige schrijver die literatuur, persoonlijke documentaires, fotografie en journalistiek combineert. Haar romans worden gekenmerkt door een directe toon en een grote belangstelling voor relaties, seksualiteit en de manier waarop mensen omgaan met persoonlijke veranderingen.