Lara Taveirne

Lara Taveirne, geboren in 1983, studeerde Germaanse Talen en schreef een thesis over liefdesverdriet. Jarenlang werkte ze als theaterregisseur, maar in 2014 koos ze uiteindelijk voor haar grote liefde: literatuur. Haar debuutroman De kinderen van Calais verscheen datzelfde jaar bij Manteau en leverde haar de debuutprijs op. Sindsdien schreef ze nog drie romans, waarbij Kerkhofblommenstraat lof oogstte van onder anderen Tom Lanoye, die haar tot een van de grootste vertellers van de nieuwe vrouwelijke literaire golf in Vlaanderen bestempelde.

Op haar vijfentwintigste raakte Lara verliefd op een leegstaand sluiswachtershuisje op het verlaten platteland. Ze schreef de eigenaar een brief om er te mogen wonen, en tot haar verrassing kreeg ze de sleutel. Samen met haar man, een biologisch landbouwer en landschapskunstenaar, leefde ze er dertien jaar, ver van luxe, midden in de natuur, en kreeg ze er twee kinderen. Toen het huis tijdens de eerste lockdown verkocht dreigde te worden, besloot Lara haar herinneringen aan deze periode te verwerken in een roman. Het resultaat was Pluto, aan het einde van de weg rechtdoor (Prometheus, 2022), een boek over drie generaties vrouwen dat enthousiast werd ontvangen en op de longlist van de Vlaamse literatuurprijs de Boon belandde.

Naast haar schrijverschap is Lara Taveirne actief als docent. Ze geeft het vak schrijven aan de opleiding Woordkunst van het Koninklijk Conservatorium in Antwerpen en les in spel- en verteltheater aan het DKO in Brugge en Roeselare. Haar werk combineert een diepgaande verkenning van menselijke emoties met een scherp oog voor de kracht van het alledaagse en de natuur, wat haar tot een markante stem in de Vlaamse literatuur maakt.