Marie Kessels

Marie Kessels werd op 11 december 1954 geboren in Nederweert. Ze studeerde van 1974 tot 1979 aan de Koninklijke Academie voor Kunst en Vormgeving in ’s-Hertogenbosch en werkte daarna enige tijd als tekenares. Die achtergrond is herkenbaar in haar schrijverschap: Kessels kijkt scherp, concreet en met grote aandacht voor lichamelijke details en menselijke gedragingen.

In 1988 publiceerde ze haar eerste gedichten in het literaire tijdschrift Raster. Drie jaar later debuteerde ze met de roman Boa, waarvoor ze de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs kreeg. Daarna volgden onder meer Een sierlijke duik, De god met gouden ballen, Ongemakkelijke portretten, Het nietigste en Ruw. Haar werk werd bekroond met verschillende belangrijke literaire prijzen, waaronder de Multatuli­prijs, de Anna Bijns Prijs en de F. Bordewijk-prijs.

Kessels schrijft eigenzinnig proza waarin niet zozeer de plot, maar de waarneming centraal staat. Haar romans volgen vaak het bewustzijn van een personage en onderzoeken hoe iemand naar zichzelf, het lichaam en de wereld kijkt. Daardoor kunnen haar boeken tegelijk literair, essayistisch en bijna fysiek aanvoelen. Liefde, erotiek, eenzaamheid, kwetsbaarheid en de grenzen van het lichaam keren regelmatig terug.

Haar stijl is precies, associatief en soms weerbarstig. Kessels heeft weinig belangstelling voor literaire conventies en laat haar personages liever denken, observeren en dwalen dan zich netjes door een verhaal bewegen. Juist daardoor heeft ze binnen de Nederlandse literatuur een zeer herkenbare plaats verworven. Haar werk vraagt aandacht, maar beloont die met een opmerkelijke intensiteit van kijken.

Voor Ruw ontving Kessels in 2009 de F. Bordewijk-prijs. De jury prees onder meer haar stilistische vermogen en de manier waarop ze een vrouw beschrijft die na een verkeersongeval blind is geworden en haar wereld opnieuw moet leren kennen.

Kessels behoort daarmee tot de Nederlandse schrijvers voor wie literatuur in de eerste plaats een manier van waarnemen is. Niet de gebeurtenis zelf, maar de ervaring ervan krijgt bij haar het laatste woord.