Piet Van Aken

Piet Van Aken (Terhagen, 1920 – Antwerpen, 1984) was een Vlaamse schrijver die vooral bekend werd met sociaal geëngageerde romans en verhalen over het leven in de Rupelstreek. In zijn werk combineerde hij een naturalistische stijl met een scherpe belangstelling voor sociale ongelijkheid, machtsverhoudingen en de harde omstandigheden waaronder arbeiders leefden.

Van Aken groeide op in Terhagen, in het gebied van de steenbakkerijen langs de Rupel. Zijn opleiding aan het Koninklijk Atheneum in Mechelen bracht hem in contact met Filip De Pillecyn, die als leraar Nederlands invloed had op zijn vroege werk. Vooral het trage vertelritme, de melancholische sfeer en de sensuele, dichterlijke stijl van De Pillecyn zijn daarin terug te vinden.

Na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde Van Aken zich tot schrijver, journalist en literair polemist. Hij was hoofdredacteur van het Nieuw Vlaams Tijdschrift, schreef voor de literaire pagina van De Volksgazet en besprak boeken voor de radio. Hij schreef in totaal een twintigtal romans, novellen en verhalenbundels.

Zijn bekendste werk is Klinkaart (1954), een novelle over de uitbuiting van arbeiders in de steenbakkerijen van de Rupelstreek aan het einde van de negentiende eeuw. Van Aken beschrijft daarin op indringende wijze hoe sociale en economische machtsverhoudingen het leven van arbeiders bepalen. De novelle groeide uit tot een belangrijk voorbeeld van zijn sociaal-naturalistische schrijverschap.

Vanaf het einde van de jaren zestig trok Van Aken zich steeds meer terug uit het literaire openbare leven. Hij overleed in 1984, enkele maanden nadat hij door een hersenbloeding was getroffen.

Zijn werk wordt vooral herinnerd om de combinatie van streekgebondenheid, naturalisme en sociale betrokkenheid. De Rupelstreek is bij Van Aken niet slechts het decor, maar een bepalende kracht in het leven van zijn personages.