Remco Campert

Remco Campert (Den Haag, 1929 – Amsterdam, 2022) was een Nederlandse dichter, schrijver en columnist. Hij maakte deel uit van de Vijftigers, de vernieuwende literaire generatie die zich na de Tweede Wereldoorlog afzette tegen de traditionele poëzie. In 1976 ontving hij de P.C. Hooft-prijs voor zijn poëzie en in 2015 de Prijs der Nederlandse Letteren voor zijn gehele literaire oeuvre.

Campert was de zoon van dichter Jan Campert en actrice Joekie Broedelet. Zijn vader overleed tijdens de Tweede Wereldoorlog in concentratiekamp Neuengamme, toen Remco nog maar veertien jaar oud was. Na de oorlog ging hij in Amsterdam wonen, waar hij zijn gymnasiumopleiding niet voltooide. Hij verdiende aanvankelijk zijn geld met reclameteksten en vertalingen.

In 1950 richtte hij samen met Rudy Kousbroek het tijdschrift Braak op, een belangrijk platform voor de experimentele dichters die later als de Vijftigers bekend zouden worden. Campert gold binnen deze beweging als de minst experimentele en als een van de meest toegankelijke dichters.

Naast poëzie schreef Campert verhalen, romans, columns en cursiefjes. Zijn proza is vaak autobiografisch, ironisch en soms cynisch, maar tegelijk opvallend toegankelijk. Werken als Het leven is vurrukkulluk en Tjeempie! of Liesje in luiletterland groeiden uit tot bekende Nederlandse klassiekers. Ook als columnist verwierf hij een groot publiek, onder meer met zijn gezamenlijke columns met Jan Mulder in de Volkskrant.

Campert bleef tot op hoge leeftijd publiceren. Zijn lange literaire loopbaan, waarin poëzie, proza en journalistiek voortdurend naast elkaar bestonden, maakte hem tot een van de herkenbare stemmen van de Nederlandse literatuur van de tweede helft van de twintigste eeuw en het begin van de eenentwintigste eeuw.