Antwerp Empire Palace

Patrick Conrad schrijft met Antwerp Empire Palace geen klassieke misdaadroman, maar een soort schemerige koortsdroom waarin plot, herinnering en verbeelding voortdurend in elkaar overlopen. Wie een strak opgebouwde whodunit verwacht, komt bedrogen uit; wie zich wil onderdompelen in sfeer en stijl, zit hier juist goed.

De premisse – een vermoorde diamantair in een hotel en een oudere, mogelijk verwante dood van een filmdiva – lijkt op papier traditioneel. Maar Conrad gebruikt dat gegeven vooral als kapstok. De zoektocht naar de dader is minder belangrijk dan de manier waarop de personages zich door het verhaal bewegen: Manu en Romain als melancholische getuigen van een verleden dat steeds minder betrouwbaar wordt, Bob Snijders als speurder die eerder door de mist tast dan ze doorbreekt, en een hele stoet kleurrijke figuren die eerder opduiken als echo’s dan als afgeronde karakters.

Wat opvalt, is de taal. Conrad schrijft barok, zintuiglijk en soms ronduit decadent. Antwerpen wordt geen stad maar een decor, een nachtelijke illusie vol cafés, hotels en schimmen. Die stijl is tegelijk de grote kracht en de mogelijke struikelblok van het boek. Voor sommige lezers zal het hypnotiserend werken; voor anderen voelt het overdadig, alsof de schrijver zich meer verliest in sfeer dan in verhaal.

De centrale vraag – wat is echt en wat is verbeelding, en hoe moeten we Bessie Rogers plaatsen in dat spanningsveld – blijft bewust diffuus. Conrad lijkt weinig interesse te hebben in sluitende antwoorden. De ontknoping is dan ook minder een oplossing dan een vervaging: lijnen komen samen, maar lossen tegelijk weer op.

Sterk is hoe het boek speelt met tijd en herinnering. De twee moordzaken spiegelen elkaar, maar nooit op een eenvoudige manier. Het verleden is hier geen vast gegeven, maar iets dat telkens herschreven wordt door wie het zich herinnert. Dat geeft de roman een melancholische ondertoon die blijft hangen.

Minder sterk is dat de plot soms echt naar de achtergrond verdwijnt. Op bepaalde momenten voelt het alsof de roman stilvalt in zijn eigen stijl. Wie houvast zoekt in spanning of logica, kan afhaken.

Kort samengevat: Antwerp Empire Palace is geen boek dat je leest om te weten “wie het gedaan heeft”, maar om te verdwalen in een wereld van herinnering, illusie en nachtelijke schoonheid. Het is literair, eigenzinnig en niet altijd even toegankelijk, maar precies daardoor ook interessant.