Een pratende hond, een verdwenen vrouw en een wereld waarin de grens tussen werkelijkheid en verbeelding voortdurend verschuift: Brutus heeft honger laat een andere kant van Mathijs Deen zien dan lezers van zijn Liewe Cupido-thrillers gewend zijn. Waar boeken als De hollander en De loods uitblinken in beheerste spanning en nauwkeurige observatie, kiest Deen hier voor een roman die speelser, absurdischer en tegelijk verrassend menselijk is.
Centraal staat Brutus, een hond die honger heeft. Niet alleen naar voedsel, maar ook naar aandacht, begrip en betekenis. Via een reeks ontmoetingen en gebeurtenissen ontvouwt zich een verhaal dat zich moeilijk laat samenvatten in traditionele termen. Deen gebruikt de figuur van Brutus om vragen te stellen over menselijke verlangens, eenzaamheid en de behoefte om gehoord te worden. Het resultaat is een roman die voortdurend balanceert tussen fabel, satire en existentiële vertelling.
Wat onmiddellijk opvalt, is de vrijheid waarmee Deen zijn verhaal vertelt. De logica van de thriller heeft plaatsgemaakt voor een associatieve vertelwijze waarin onverwachte wendingen en merkwaardige situaties als vanzelfsprekend worden gepresenteerd. Dat levert vaak geestige scènes op, maar vraagt ook een zekere bereidheid van de lezer om zich mee te laten voeren zonder steeds naar rationele verklaringen te zoeken.
De stijl is licht en toegankelijk, maar onder de oppervlakte schuilt meer dan alleen humor. Net als in zijn latere werk toont Deen zich een scherp observator van menselijk gedrag. Zijn personages proberen allemaal op hun eigen manier vat te krijgen op een werkelijkheid die zich niet volledig laat beheersen. Achter de absurde situaties gaan herkenbare emoties schuil: onzekerheid, verlangen, verlies en de zoektocht naar verbondenheid.
De stijl is licht en toegankelijk, maar onder de oppervlakte schuilt meer dan alleen humor.
Niet iedere lezer zal zich even gemakkelijk laten overtuigen door de grillige opzet van de roman. Wie Deen vooral kent van zijn zorgvuldig opgebouwde misdaadverhalen kan verrast worden door de speelse en soms chaotische structuur. Sommige passages lijken eerder te drijven op sfeer en ideeën dan op een strak uitgewerkte plot. Daardoor voelt het boek af en toe onevenwichtig aan.
Toch schuilt juist daarin een deel van zijn charme. Brutus heeft honger weigert zich netjes binnen de grenzen van één genre te laten opsluiten. Het is een roman die durft te dwalen, te fantaseren en te experimenteren zonder zijn menselijke kern uit het oog te verliezen. Deen toont zich hier niet de chroniqueur van het Wad of de schrijver van intelligente thrillers, maar een verteller die plezier beleeft aan het onverwachte.
Brutus heeft honger behoort misschien niet tot het bekendste werk van Mathijs Deen, maar het biedt een interessante blik op zijn veelzijdigheid als schrijver. Het is een eigenzinnige roman vol humor, vervreemding en mededogen, geschreven door een auteur die ook buiten het thrillergenre weet te verrassen. Voor lezers die bereid zijn zich over te geven aan een minder voorspelbare vertelwereld, valt hier veel te ontdekken.
Onze correspondent in Frankrijk
De zeventiende
De dood in Venetië
Dagboek van een cipier
Het geheugenpaleis
Honger
Queer geschiedenis van Nederland
On the Road
De rode koe
Zeg, ken jij de mosselman?
Patrick Conrad
Een kleine selectie van Librar. elk weekend in uw mailbox?
Het meesterstuk
De druivenfluisteraar
Occo
De beste vriend
De Argentijnse dochter
Hotel Rozenstok
Waarom moet literatuur zichzelf altijd economisch bewijzen?
Kleine filosofie van het rijtjeshuis
Pluto
Je hebt het niet van mij, maar
Uit de as
Kind van Nergens












































