De Argentijnse dochter

Met De Argentijnse dochter is Soraya Lane bij het zesde deel van haar reeks De verloren dochters. Het vertrouwde uitgangspunt blijft overeind: een vrouw krijgt onverwachte aanwijzingen over een verborgen familiegeschiedenis en reist naar een ver land om die geschiedenis te achterhalen. Ditmaal gaat de reis van Londen naar Argentinië.

Rose ontvangt na het overlijden van haar moeder een mysterieus doosje met een houten paardje en een stukje glanzende zijde. De voorwerpen blijken aanwijzingen te zijn naar de biologische familie van haar grootmoeder. Rose besluit de zoektocht voort te zetten in Argentinië, waar ze niet alleen een onbekende familie probeert te vinden, maar ook meer over haar eigen afkomst ontdekt.

De historische verhaallijn speelt zich af in Argentinië in 1939. Valentina staat op het punt te trouwen, maar haar grote liefde probeert haar ervan te overtuigen het huwelijk af te zeggen en met hem te vluchten. Daarmee ontstaat opnieuw de dubbele structuur die de reeks kenmerkt: een hedendaagse zoektocht naar familie tegenover een liefdesgeschiedenis uit het verleden.

Lane houdt de twee verhaallijnen overzichtelijk. De hoofdstukken rond Rose en Valentina wisselen elkaar af en zorgen ervoor dat het familiegeheim geleidelijk wordt ingevuld. Een recensent van Sanne Reads a Lot waardeert juist dat het verhaal snel op gang komt en dat er relatief weinig personages zijn, waardoor de plot gemakkelijk te volgen blijft.

Argentinië geeft het verhaal bovendien een aantrekkelijk decor. De historische hoofdstukken hebben een andere sfeer dan de Londense passages, terwijl de zoektocht van Rose tegelijk voldoende aanleiding geeft om het verleden stukje bij beetje bloot te leggen. Lane schrijft toegankelijk en zonder veel stilistische pretenties. Ook NBD Biblion classificeert het boek als gemakkelijk leesbare romantische literatuur.

Daar staat tegenover dat de formule van De verloren dochters inmiddels nauwelijks nog een verrassing is. Het familiegeheim, het mysterieuze voorwerp, de reis naar een ander land, de historische romance en de verbinding tussen twee generaties zijn bekende ingrediënten. Wie meerdere delen na elkaar leest, zal daardoor steeds sterker het gevoel krijgen dat Lane hetzelfde raamwerk met een ander land en andere personages invult.

Dat hoeft binnen dit genre niet noodzakelijk een probleem te zijn. De kracht van de reeks ligt eerder in herkenbaarheid dan in vernieuwing. De lezersreacties zijn dan ook overwegend positief, al zijn er ook opmerkingen dat dit deel minder sterk is dan sommige eerdere delen en dat Rose als personage niet iedereen overtuigt.

De Argentijnse dochter is vooral een vlot geschreven familieroman waarin Argentinië, romantiek en een verborgen familiegeschiedenis centraal staan. Lane probeert het genre niet opnieuw uit te vinden en dat wordt na zes delen steeds duidelijker. Maar binnen de formule weet ze opnieuw een toegankelijke en sfeervolle roman af te leveren. Voor lezers die juist graag opnieuw hetzelfde soort verhaal lezen, is dat waarschijnlijk eerder een voordeel dan een bezwaar.