Geen dag in het leven van forensisch arts Philippe Boxho verloopt hetzelfde. In De doden spreken neemt hij de lezer mee naar een wereld waarin verdwenen lichamen, opmerkelijke zelfmoorden en onverwachte doodsoorzaken deel uitmaken van de dagelijkse praktijk. Wat op het eerste gezicht soms onvoorstelbaar lijkt, blijkt in de werkelijkheid nog merkwaardiger te kunnen zijn.
Boxho vertelt in meer dan dertig verhalen over zaken waaraan hij tijdens zijn loopbaan heeft gewerkt. Daarbij staat niet alleen de vraag centraal waaraan iemand is overleden, maar ook wat er na de dood met een lichaam gebeurt. Waar let een forensisch arts op wanneer hij een lichaam onderzoekt? Welke aanwijzingen kunnen helpen om de omstandigheden van een overlijden te reconstrueren? En wat kan een lichaam nog vertellen wanneer de persoon zelf er niet meer is?
Een van de aantrekkelijke kanten van het boek is dat Boxho de forensische geneeskunde niet als een afstandelijke medische discipline presenteert. Hij neemt de lezer mee naar zijn dagelijkse praktijk en laat zien hoe onvoorspelbaar zijn werk kan zijn. De werkelijkheid blijkt daarbij voldoende materiaal te leveren. Zoals Boxho zelf benadrukt: niets hoeft te worden verzonnen.
Dat zorgt voor een merkwaardige combinatie van fascinatie en ongemak. Sommige verhalen zijn ronduit verbazingwekkend, andere macaber en soms zelfs absurd. Juist die absurditeit maakt duidelijk hoe moeilijk het is om menselijke gedragingen en de omstandigheden rond een overlijden vooraf te voorspellen. De dood kent geen vast scenario.
Boxho schrijft bovendien met een opvallend gevoel voor humor. Dat lijkt op het eerste gezicht vreemd bij een boek dat grotendeels over overleden mensen gaat, maar het geeft de verhalen juist een eigen toon. Hij probeert de dood niet uitsluitend als iets zwaars en plechtigs te benaderen. Soms is een glimlach de enige manier om afstand te nemen van de soms bizarre werkelijkheid waarmee een forensisch arts wordt geconfronteerd.
Boxho schrijft bovendien met een opvallend gevoel voor humor.
Die aanpak zal niet iedere lezer aanspreken. Wie bij true crime vooral een ernstige reconstructie van misdrijven verwacht, kan de luchtige toon soms confronterend vinden. Boxho zoekt bewust de grens op tussen het macabere en het komische. De dood is bij hem geen abstract gegeven, maar een onderdeel van de menselijke werkelijkheid waarin het absurde en het tragische naast elkaar kunnen bestaan.
Tegelijkertijd krijgt de lezer een interessante inkijk in een beroep waarover weinig mensen werkelijk weten. Boxho maakt duidelijk dat forensische geneeskunde veel meer is dan het vaststellen van een doodsoorzaak. Het is ook observeren, verbanden leggen en proberen te begrijpen wat er met iemand is gebeurd.
De doden spreken is daardoor geen klassiek true-crimeboek waarin één zaak van begin tot einde wordt gereconstrueerd. Het is eerder een verzameling praktijkverhalen waarin de forensisch arts telkens opnieuw geconfronteerd wordt met de onvoorspelbaarheid van de dood.
Philippe Boxho blijkt daarbij vooral een geboren verhalenverteller. Hij weet zijn medische ervaring om te zetten in korte, toegankelijke verhalen die de nieuwsgierigheid van de lezer prikkelen. L’Express omschreef hem dan ook treffend als een verhalenverteller die meesurft op onze fascinatie voor true crime.
De lamzak
Gastvrijheid
Remco Evenepoel
Een beetje gek
Rivier van bloed
Het gebeurt, het gebeurt elke dag
Boudewijn
De tussentijd
De kassa rinkelt
Joegoslavië
De ondergang van Rome
Een kleine selectie van Librar. elk weekend in uw mailbox?
De leraar
Music-Hall
In Spaanse loopgraven
Sommige boeken wachten
Studio Czamansky
575 Haikoots
In het licht van de leugen
Tonio
Gastvrijheid
Lázár
Bedelen bij Picasso
Onder vrienden
































