De draagmoeder

Sommige thrillers danken hun succes niet aan literaire verfijning, maar aan hun vermogen de lezer vanaf de eerste bladzijde vast te grijpen en pas weer los te laten wanneer de laatste wending is onthuld. Dat lijkt ook het geheim achter De draagmoeder, de Nederlandse vertaling van Freida McFaddens The Surrogate Mother, dat in 2018 al in het Engels verscheen en sindsdien door honderdduizenden lezers werd beoordeeld.

Het uitgangspunt is even eenvoudig als beklemmend. Abby verlangt al jaren naar een kind, maar vruchtbaarheidsbehandelingen en mislukte adoptieprocedures hebben haar hoop bijna volledig weggenomen. Wanneer haar persoonlijke assistente Monica aanbiedt om draagmoeder te worden, lijkt een lang gekoesterde droom eindelijk werkelijkheid te kunnen worden. McFadden gebruikt dat ogenschijnlijk gelukkige begin echter als vertrekpunt voor een psychologische thriller waarin wantrouwen, manipulatie en verborgen motieven steeds nadrukkelijker de overhand krijgen.

Wie de internationale lezersreacties naast elkaar legt, ontdekt een opmerkelijke eensgezindheid. Vrijwel iedereen prijst het hoge tempo en de voortdurende spanning. McFadden weet hoofdstukken steevast af te sluiten met een nieuwe ontwikkeling of onverwachte onthulling, waardoor het boek zich volgens veel lezers moeilijk laat wegleggen. Die vaardigheid heeft de auteur de voorbije jaren een bijzonder trouw publiek opgeleverd.

Toch klinkt er ook kritiek. Opvallend veel lezers vinden dat de hoofdpersonages beslissingen nemen die moeilijk geloofwaardig zijn. Vooral Abby’s bereidheid om duidelijke waarschuwingssignalen te negeren en haar blijvende vertrouwen in Monica worden regelmatig als frustrerend ervaren. Ook over de ontknoping lopen de meningen uiteen. Waar de ene lezer de opeenvolgende plotwendingen waardeert, vindt de andere dat het slot minder overtuigend is dan de zorgvuldig opgebouwde spanning die eraan voorafgaat.

Misschien zegt dat wel het meest over Freida McFaddens schrijverschap. Haar romans pretenderen geen psychologisch-realistische literatuur te zijn. Ze zijn geschreven om te vermaken, te verrassen en de lezer voortdurend op het verkeerde been te zetten. Wie zich aan de soms weinig waarschijnlijke ontwikkelingen stoort, zal moeite hebben met haar stijl. Wie zich daarentegen graag laat meeslepen door een thriller die vaart boven subtiliteit verkiest, zal in De draagmoeder precies vinden wat McFadden haar internationale succes heeft gebracht.

Deze bespreking is gebaseerd op de internationale ontvangst van de Engelstalige uitgave The Surrogate Mother (2018) en op de brede lezersrespons die sindsdien is verschenen.