De Griekse dochter

Met De Griekse dochter keert Soraya Lane terug naar het inmiddels bekende concept van De verloren dochters. In elk deel ontdekt een vrouw in het heden dat er achter het ogenschijnlijk gewone leven van een grootmoeder een verborgen geschiedenis schuilgaat. Dit derde deel voert de lezer naar Griekenland en naar de wereld van de Griekse koninklijke familie.

Ella is in Londen een succesvolle kunsthandelaar, maar heeft spijt dat ze haar eigen ambitie om schilder te worden heeft opgegeven. Na de dood van haar grootmoeder krijgt ze een kistje met een oude foto, een afbeelding van een vrouw met een kind en een onbekend muziekstuk. De aanwijzingen brengen haar naar Griekenland, waar ze samen met pianist Mathew probeert te achterhalen wat haar familie met het verleden daar te maken heeft.

Het historische verhaal speelt zich af rond Alexandra, een jonge vrouw uit de Griekse koninklijke familie. Na de dood van haar moeder komt ze in Londen terecht. Daar ontdekt ze haar liefde voor muziek en ontmoet ze de violist Bernard. Hun relatie wordt echter bemoeilijkt door haar afkomst en door haar vader, die andere verwachtingen van haar toekomst heeft. Wanneer Alexandra zwanger raakt, wordt haar situatie nog ingewikkelder.

Lane gebruikt opnieuw twee tijdlagen die langzaam naar elkaar toe bewegen. De hedendaagse zoektocht van Ella levert het mysterie op, terwijl het historische verhaal vooral draait om liefde, familie en de vraag hoeveel vrijheid iemand krijgt wanneer afkomst en familienaam zwaar wegen. De muziek vormt daarbij een aardige verbindende factor tussen beide verhaallijnen.

De Griekse setting is een van de aantrekkelijkste aspecten van het boek. Lane weet voldoende sfeer op te roepen om de lezer gemakkelijk mee te nemen naar Griekenland, terwijl de koninklijke achtergrond het historische verhaal een extra romantische glans geeft. Het is geen diepgravende historische roman over de Griekse monarchie, maar de historische context werkt wel als decor voor het familiedrama.

De personages blijven echter vrij eenvoudig uitgewerkt. Ook de ontwikkeling van de twee verhaallijnen volgt een patroon dat inmiddels vertrouwd is. Een lezer die meerdere delen van De verloren dochters achter elkaar leest, zal daardoor steeds minder verrast worden. Een lezer merkte dat ook op in de reacties: de reeks wordt als prettig leesbaar ervaren, maar de boeken lijken volgens die lezer ook erg veel op elkaar.

Daar staat tegenover dat De Griekse dochter precies doet wat dit soort familieromans moet doen: het verhaal leest vlot, de hoofdstukken houden de nieuwsgierigheid vast en de verbinding tussen het heden en het verleden wordt geleidelijk duidelijk. Een bespreking van Oostende Leest noemt de personages niet erg diep uitgewerkt, maar prijst wel het vlotte tempo en de manier waarop de gebeurtenissen de lezer nieuwsgierig houden.

De vergelijking met Lucinda Riley ligt ook hier voor de hand. De uitgever en boekhandel gebruiken die vergelijking zelfs nadrukkelijk in de marketing. Lane kiest duidelijk voor hetzelfde brede lezerspubliek: familiegeheimen, verre bestemmingen, historische liefdesverhalen en een hedendaagse vrouw die haar afkomst probeert te begrijpen.

De Griekse dochter is daarmee geen roman die het genre vernieuwt, maar wel een soepel geconstrueerde familieroman met een aantrekkelijk Grieks decor. De formule is inmiddels herkenbaar, soms zelfs voorspelbaar, maar Lane weet haar ingrediënten efficiënt te combineren. Wie vooral die combinatie van familiegeheimen, romantiek en historische sfeer zoekt, zal hier weinig reden tot klagen vinden. Wie meer diepgang of stilistische vernieuwing verwacht, zal merken dat Lane daarvoor weinig ruimte laat.