De Italiaanse dochter

Met De Italiaanse dochter begint Soraya Lane aan de reeks De verloren dochters, waarin telkens een jonge vrouw op zoek gaat naar een verborgen familiegeschiedenis. In dit eerste deel brengt die zoektocht de Engelse wijnmaker Lily naar Italië, waar ze op een wijngaard aan het Comomeer niet alleen kennismaakt met een bijzondere familie, maar ook met een verleden dat onverwacht met het hare verbonden blijkt te zijn.

Lily reist naar de familie Martinelli om meer te leren over het maken van wijn. Het Italiaanse platteland bevalt haar onmiddellijk en ook de oudste zoon van de familie, Antonio, trekt haar aandacht. Maar terwijl haar verblijf aanvankelijk vooral in het teken staat van wijn en de aantrekkingskracht van Italië, ontdekt Lily dat de geschiedenis van haar grootmoeder naar Milaan leidt. Via het beroemde operahuis La Scala komt ze terecht bij een familie van bakkers uit Piemonte.

Daarmee opent Lane een tweede verhaal, dat zich in het verleden afspeelt. Lily probeert te achterhalen wat er met haar grootmoeder en overgrootmoeder is gebeurd en stuit op de geschiedenis van Estée, een jonge ballerina, en Felix, de erfgenaam van een succesvol familiebedrijf. Hun liefde wordt bemoeilijkt door de verwachtingen van hun families.

Het bekende concept van de historische familieroman is daarmee meteen duidelijk herkenbaar. Een hedendaagse vrouw ontdekt een geheim uit het verleden, reist naar de plaats waar dat verleden zich heeft afgespeeld en probeert de ontbrekende stukken van haar familiegeschiedenis bij elkaar te brengen. De twee tijdlagen komen langzaam samen en de lezer weet al vroeg dat de gebeurtenissen van vroeger bepalend zullen zijn voor Lily’s eigen leven.

Dat concept doet onvermijdelijk denken aan Lucinda Riley’s De zeven zussen. Ook daar vormen zeven vrouwen, familiegeheimen, verschillende landen en historische liefdesverhalen de basis van een reeks. De Nederlandse uitgever positioneerde De Italiaanse dochter dan ook nadrukkelijk voor lezers van Riley. Een lezer merkt die verwantschap inderdaad onmiddellijk. Het is geen subtiele overeenkomst in één verhaalelement, maar een vergelijkbare manier om een grote reeks rond afzonderlijke dochters, familiegeheimen en verschillende historische locaties op te bouwen.

Dat hoeft op zichzelf geen probleem te zijn. Lane geeft haar eigen invulling aan het concept, met wijn, de Italiaanse aristocratie en ondernemerswereld en de geschiedenis van La Scala. Vooral de passages over Estée en Felix geven het verhaal een klassieke romantische sfeer. De tegenstelling tussen liefde en familiedruk is eenvoudig, maar effectief.

De zwakte is tegelijk de voorspelbaarheid. Vrijwel vanaf het begin is duidelijk welke richting het verhaal zal nemen. De hedendaagse zoektocht zal antwoorden opleveren, het historische liefdesverhaal zal uiteindelijk met Lily’s familiegeschiedenis worden verbonden en de romantische ontwikkelingen volgen de bekende lijnen van het genre. De spanning komt daardoor minder voort uit de vraag wat er gaat gebeuren dan uit de vraag hoe Lane de verschillende puzzelstukken bij elkaar brengt.

Ook de personages blijven soms dicht bij hun rol binnen het genre. Lily is de nieuwsgierige vrouw die haar familiegeschiedenis probeert te begrijpen; Antonio de aantrekkelijke Italiaan die haar op haar reis vergezelt; Estée de jonge vrouw die voor een moeilijke keuze komt te staan. Ze zijn gemakkelijk om mee mee te leven, maar krijgen niet altijd de psychologische gelaagdheid die van een familieroman een echt sterke roman kan maken.

Daar staat tegenover dat Lane goed begrijpt wat haar lezers zoeken. De combinatie van Italië, wijn, romantiek, familiegeheimen en historische gebeurtenissen maakt het boek bijzonder toegankelijk. De korte hoofdstukken en de afwisseling tussen heden en verleden zorgen bovendien voor een vlot leestempo.

De Italiaanse dochter is geen roman die het genre van de historische familieroman vernieuwt. Daarvoor leunt het verhaal te sterk op een inmiddels vertrouwde formule. Maar binnen die formule weet Soraya Lane een sfeervol en toegankelijk verhaal te maken, waarin de zoektocht van Lily naar haar familieverleden de verschillende generaties met elkaar verbindt.

Als eerste deel van De verloren dochters doet het boek bovendien precies wat het moet doen: het introduceert een formule die gemakkelijk naar andere landen en andere familiegeheimen kan worden uitgebreid. Wie vooral op zoek is naar verrassing of literaire vernieuwing, zal hier weinig vinden. Wie graag verdwijnt in een romantisch familieverhaal met twee tijdlagen en een zonnige Italiaanse achtergrond, krijgt daarentegen precies wat de omslag belooft.