Met De kus kiest Santa Montefiore voor een veel kleiner verhaal dan de omvangrijke familieromans waarmee ze vooral bekend is. De roman telt slechts 128 pagina’s, maar draait rond een gebeurtenis die het leven van een gezin volledig overhoop kan halen: de ontdekking van een dochter die achttien jaar lang buiten het gezinsleven is gehouden.
Madison heeft altijd geweten dat haar vader niet dezelfde is als die van haar broers en zussen. Pas wanneer ze achttien wordt, krijgt ze zijn naam te horen. Ze besluit de man te ontmoeten van wie ze haar blonde haren en blauwe ogen heeft geërfd. Voor Robert komt die ontmoeting echter veel minder verwacht. Hij weet al achttien jaar dat hij een dochter heeft, maar heeft zijn korte affaire en de gevolgen ervan verborgen gehouden voor zijn vrouw en drie zonen.
Montefiore maakt van die eenvoudige uitgangssituatie geen ingewikkeld mysterie. De lezer weet vrijwel meteen wat er is gebeurd. De spanning komt dan ook niet voort uit de vraag wat Robert heeft verborgen, maar uit de veel menselijkere vraag wat er gebeurt wanneer een zorgvuldig opgeborgen geheim plotseling een gezicht krijgt.
Dat maakt vooral Robert een interessant personage. Hij heeft geen spectaculair dubbelleven geleid en zijn misstap lijkt op zichzelf betrekkelijk banaal: een korte affaire die resulteerde in een kind. Maar achttien jaar zwijgen heeft de gevolgen ervan alleen maar groter gemaakt. Wat ooit een moment van ontrouw was, is uitgegroeid tot een geheim dat niet alleen zijn huwelijk raakt, maar ook het beeld dat zijn kinderen van hun vader hebben.
Madison staat daar tegenover als iemand die juist antwoorden zoekt. Haar nieuwsgierigheid is niet alleen gericht op de biologische vader die ze nooit heeft gekend. Ze wil ook weten waar ze vandaan komt en waarom haar leven zo anders is dan dat van haar halfbroers en -zussen. Daarmee gaat De kus uiteindelijk over identiteit en familie, meer dan over overspel.
Madison staat daar tegenover als iemand die juist antwoorden zoekt.
De korte vorm werkt hier goed. Montefiore hoeft geen ingewikkelde familiegeschiedenis op te bouwen en kan zich vrijwel volledig richten op de ontmoeting tussen de verschillende personages. Dat geeft het verhaal iets van een novelle: compact, toegankelijk en sterk gericht op de emotionele ontwikkeling.
Tegelijkertijd heeft die beknoptheid ook een keerzijde. De personages krijgen weinig ruimte om werkelijk complex te worden. Een situatie waarin een achttien jaar verborgen dochter plotseling deel moet gaan uitmaken van een bestaand gezin, biedt in werkelijkheid enorm veel mogelijkheden voor woede, jaloezie, schuldgevoel en onzekerheid. Montefiore raakt die emoties aan, maar werkt ze door de geringe omvang van het boek relatief snel af.
Daarom is De kus eerder een ontroerend familieverhaal dan een psychologisch diepgravende roman. Montefiore schrijft bovendien nadrukkelijk in de richting van verzoening. De centrale vraag is niet of het gezin uit elkaar zal vallen, maar of er uiteindelijk ruimte kan ontstaan voor Madison en voor een waarheid die jarenlang werd verzwegen.
Dat maakt het boek voorspelbaar, maar ook duidelijk in zijn bedoeling. Montefiore is niet geïnteresseerd in het aanwijzen van een schuldige. Robert heeft een fout gemaakt, maar zijn dochter is daar evenmin verantwoordelijk voor. Het verhaal zoekt vooral naar de mogelijkheid om met de gevolgen van fouten verder te leven.
De kassa rinkelt
De zeventiende
Onderstroom
De Hit Encyclopedie
De oratoria van Alessandro Scarlatti (1660–1725)
Het verdampte land
Zwaluwstaarten
Heidelberg
Grand-hotel Europa
Epstein
Het geheugenpaleis
Een kleine selectie van Librar. elk weekend in uw mailbox?
Valse getuige
Thuiskomen
Wat bomen ons vertellen
De verpleegster van Auschwitz
Waarom behandelen we poëzie alsof niemand ze echt hoeft te lezen?
Stille geheimen
Saffraan
De Maanden: oktober
Queer geschiedenis van Nederland
Yalla
Minnaar tegen elke prijs
De maagd Marino











































