De laatste terugkeer

De laatste terugkeer van Santa Montefiore is het soort boek dat je doet verlangen naar een tijd waarin uitgevers nog durfden te weigeren. Wat hier wordt gepresenteerd als een meeslepende, emotionele roman, is in werkelijkheid weinig meer dan zorgvuldig verpakte pastelmeuk: mooi van buiten, leeg van binnen.

Montefiore schrijft zoals ze altijd schrijft—vloeiend, toegankelijk, en volledig zonder risico. Elk hoofdstuk voelt alsof het al duizend keer eerder is geschreven, alleen met andere namen en een licht aangepaste setting. De personages zijn geen mensen van vlees en bloed, maar kartonnen constructies die precies doen wat het plot van hen verlangt. Innerlijke conflicten blijven oppervlakkig, dialogen klinken onnatuurlijk gepolijst, en nergens ontstaat het gevoel dat hier iets op het spel staat.

Het grootste probleem is misschien nog wel de voorspelbaarheid. Vanaf de eerste pagina ligt het traject vast: een vleugje mysterie, een portie verloren liefde, een zorgvuldig gedoseerde emotionele catharsis. Alles netjes binnen de lijntjes, niets dat schuurt, niets dat blijft hangen. Het is literatuur die je consumeert en meteen weer vergeet.

Dat dit soort boeken massaal gelezen wordt, zegt wellicht meer over de markt dan over de kwaliteit. De laatste terugkeer bevestigt vooral dat Montefiore haar publiek precies geeft wat het verwacht—en niets meer. Voor wie op zoek is naar echte literatuur, met diepgang, spanning of stilistische originaliteit, is dit boek een gemiste kans.