De tijden

In De tijden onderzoekt Elvis Peeters hoe mensen worden gevormd door de tijd waarin zij leven. De roman volgt drie generaties van dezelfde familie en laat zien hoe elke generatie haar eigen idealen koestert, zich afzet tegen de gevestigde orde en uiteindelijk moet vaststellen dat ook haar overtuigingen niet bestand zijn tegen de werkelijkheid. Daarmee schrijft Peeters niet alleen een familiegeschiedenis, maar ook een roman over de maatschappelijke veranderingen die West-Europa sinds de Tweede Wereldoorlog hebben getekend.

Centraal staan Emiel, zijn dochter Hannelore en zijn kleinzoon Matteo. Emiel groeit op in de schaduw van de oorlog en ontwikkelt zich tot overtuigd pacifist. Tegen wil en dank neemt hij de ouderlijke boerderij over, waar hij ziet hoe mechanisering en schaalvergroting het traditionele plattelandsleven ingrijpend veranderen. Hannelore behoort tot de punkgeneratie van de jaren tachtig. Ze verzet zich tegen autoriteit, gelooft in verandering en vindt uiteindelijk een carrière in de reclamewereld, waar idealisme en commercie ongemakkelijk samenkomen. Matteo groeit op in een tijd van klimaatcrises, identiteitsvragen en politieke polarisatie. Zijn zoektocht naar houvast brengt hem in aanraking met radicale ideeën over Europa en beschaving.

Peeters is minder geïnteresseerd in historische gebeurtenissen dan in de invloed die de tijdgeest uitoefent op individuele levens. Elk personage denkt een eigen koers te varen, maar ontdekt gaandeweg hoe sterk maatschappelijke ontwikkelingen hun keuzes sturen. Idealen blijken vergankelijk, overtuigingen verschuiven en wat ooit als vooruitgang werd gezien, roept later nieuwe vragen op.

Zoals vaker in het werk van Elvis Peeters spelen morele dilemma’s een belangrijke rol. De roman lijkt geen eenvoudige antwoorden te geven op de grote maatschappelijke vraagstukken die hij aansnijdt. In plaats daarvan toont hij hoe elke generatie opnieuw probeert een betere wereld te creëren, terwijl zij onvermijdelijk ook de kiemen legt voor de problemen waarmee de volgende generatie wordt geconfronteerd.

Opvallend is de rol van muziek. Elk hoofdstuk wordt ingeleid door een muziekfragment dat past bij de tijd waarin het verhaal zich afspeelt: van jazz en punk tot hedendaagse popmuziek. Muziek fungeert daardoor niet alleen als sfeerelement, maar ook als een spiegel van veranderende idealen en culturele verschuivingen.

De uitgever en verschillende recensenten omschrijven De tijden als een warmere roman dan veel van Peeters’ eerdere werk. Hoewel maatschappelijke thema’s als modernisering, kapitalisme, generatieconflicten en politieke radicalisering nadrukkelijk aanwezig zijn, blijft de familie centraal staan. Liefde, teleurstelling en de behoefte om gezien te worden verbinden de drie generaties, ondanks hun onderlinge verschillen.