In De zeventiende verbindt Alex Schulman een ogenschijnlijk onverklaarbaar incident in het heden met een beladen dag uit de jeugd van Vidar. Vidar is geschorst als leraar nadat hij tijdens een vechtpartij tussen leerlingen gewelddadig heeft ingegrepen. Wanneer hij thuis het telefoonnummer van het oude zomerhuisje van zijn familie terugvindt en belt, neemt tot zijn verbijstering zijn overleden vader op. Het gesprek blijkt alleen mogelijk op 17 juni 1986, precies de dag waarop Vidars jeugd een beslissende wending nam.
Schulman gebruikt het fantastische uitgangspunt niet om een tijdreisverhaal te schrijven, maar om de werking van herinneringen en trauma te onderzoeken. Vidar begint de gebeurtenissen van die ene dag minutieus te reconstrueren. Hij belt telkens opnieuw naar zijn vader en probeert zo te begrijpen wat er destijds binnen zijn gezin is gebeurd. Tegelijkertijd loopt in het heden een strafrechtelijk onderzoek naar zijn eigen gedrag. De twee verhaallijnen komen daardoor steeds dichter bij elkaar te liggen.
De kracht van de roman zit vooral in wat Schulman níét meteen verklaart. De spanning ontstaat niet alleen uit de vraag wat er op 17 juni gebeurde, maar ook uit de vraag hoeveel een kind kan begrijpen van wat zich binnen een gezin afspeelt. Vidar kijkt als volwassene terug naar gebeurtenissen die hij als jongen slechts gedeeltelijk kon bevatten. Daardoor krijgt de telefoonverbinding met zijn overleden vader iets dubbelzinnigs: het is een mogelijkheid om het verleden te bereiken, maar geen garantie dat het verleden zich ook werkelijk laat begrijpen.
Schulman schrijft beheerst en houdt de emotionele uitbarstingen grotendeels buiten beeld. Dat werkt goed bij een verhaal waarin familietrauma juist door kleine aanwijzingen zichtbaar wordt. Een lezer van Antwerpen Leest merkt bijvoorbeeld op dat de spanning vooral wordt opgebouwd door de geleidelijke onthulling en niet door spectaculaire plotmechanismen. Ook de twee tijdlijnen blijken steeds sterker met elkaar verbonden.
Schulman schrijft beheerst en houdt de emotionele uitbarstingen grotendeels buiten beeld.
De constructie kent echter ook een risico. Het idee van telefonisch contact met het verleden is zo nadrukkelijk als literair mechanisme aanwezig dat het verhaal gemakkelijk kunstmatig had kunnen worden. Schulman voorkomt dat grotendeels door de aandacht steeds terug te brengen naar Vidars beschadigde verhouding tot zijn jeugd en zijn vader. Toch vraagt de roman van de lezer dat die het bovennatuurlijke uitgangspunt accepteert zonder er een sluitende verklaring voor te verlangen. Wie daar moeite mee heeft, zal de constructie waarschijnlijk minder overtuigend vinden.
De zeventiende is vooral een roman over de lange schaduw van een jeugd die niet werkelijk voorbijgaat. Het verleden kan niet worden veranderd, maar Vidar probeert er wel opnieuw naar te kijken, alsof een andere blik misschien een ander begrip kan opleveren. Schulman maakt van die poging een beklemmend en zorgvuldig opgebouwd verhaal waarin de belangrijkste vraag niet alleen is wat er op 17 juni 1986 gebeurde, maar wat een mens met die kennis kan doen wanneer hij eindelijk oud genoeg is om haar te begrijpen.
Je ziet mij nooit meer terug
Konvooi
Queer geschiedenis van Nederland
Occo
Oscar Wilde’s crucifix
Grand-hotel Europa
Rome en Perzië
Boudewijn
Lang leve Amerika
Alice in Wonderland & in Spiegelland
De schaduw van Kolwezi
Een kleine selectie van Librar. elk weekend in uw mailbox?
Een kleine geschiedenis van dronkenschap
Ierland
Liefde en aardbevingen
Ongeduld
Kunst uit de kast
Vertel!
De resten
De lamzak
Joe Speedboot
Verwarring
On the Road
De schaduw van een vriend







































