Gewone Hollandse jongens

Gewone Hollandse jongens van Mira Feticu is een korte, intense roman over rouw die zich niet beperkt tot verdriet. Een vrouw probeert na het verlies van haar partner opnieuw grip te krijgen op haar leven, maar ontdekt dat rouw ook lichamelijk is: het gemis van een geliefd lichaam, van aanraking en van intimiteit. Juist dat aspect geeft het boek zijn ongewone lading. De weduwe schaamt zich niet voor haar verlangen, maar probeert het te begrijpen en er opnieuw mee te leven.

Feticu schrijft vanuit een zeer persoonlijke en directe ik-stem. Het verdriet is rauw, maar wordt afgewisseld met ironie en soms bijna absurde observaties. De titel verwijst naar de aantrekkingskracht die de vertelster ervaart voor de zachtheid van Nederlandse mannen, een contrast met de mannenwereld waarin ze zelf opgroeide. Daarmee gaat het boek naast rouw ook over afkomst, cultuur, lichamelijkheid en de mogelijkheid om na een verlies opnieuw verlangen toe te laten.

De kracht van Gewone Hollandse jongens ligt vooral in de onbevangen manier waarop Feticu over lichamelijk verlangen schrijft. Ze maakt van seksualiteit geen verleidingstruc, maar behandelt het als een onderdeel van het rouwproces dat gemakkelijk wordt verzwegen. Daardoor krijgt het boek iets confronterends: de dood van een geliefde betekent niet dat het lichaam ophoudt te verlangen naar leven.

Tegelijkertijd is de intensiteit ook de beperking van het boek. De emotionele en lichamelijke beleving staat zo sterk op de voorgrond dat er weinig afstand ontstaat. Sommige passages krijgen daardoor een koortsachtige herhaling, waardoor de ontwikkeling van het verhaal minder belangrijk wordt dan de voortdurende stroom van gevoelens en gedachten.

Toch is juist die ongeremde vorm passend bij het onderwerp. Feticu probeert rouw niet netjes te ordenen of tot een herkenbaar verwerkingsproces te maken. Gewone Hollandse jongens laat zien dat verdriet grillig is en dat het verlangen naar aanraking en leven er middenin kan blijven bestaan. Het resultaat is een compact en confronterend boek over verlies, waarin rouw niet alleen wordt gevoeld in het hoofd, maar ook in het lichaam.