Harde regen

Normaal gezien belanden thrillers van eigen bodem niet meteen bovenaan mijn leeslijst, maar met Harde regen doorbrak ik die gewoonte. Dit vierde boek rond Keller Brik betekende voor mij meteen ook de eerste kennismaking met het werk van Wouter Dehairs.

Brik is een voormalige politieman met de nodige littekens, die samenwerkt met Gwen Van Meer als privé-onderzoeker. Zij is degene die zich zonder schroom in de schaduwzones begeeft en de ruwe klussen op zich neemt. Haar compromisloze houding en technische skills riepen bij mij associaties op met iconische vrouwelijke personages uit het Scandinavische thrillergenre.

Het verhaal neemt aanvankelijk rustig de tijd om zich te ontrollen, maar zodra de verdwijning van Anne-Laure Degraeve centraal komt te staan, stijgt de spanning voelbaar. De daaropvolgende zoektocht houdt de lezer stevig in zijn greep en laat weinig ruimte om op adem te komen.

Daarnaast werpt Dehairs een harde blik op de criminele onderwereld, waarbij vooral de meedogenloosheid van de Albanese maffia niet wordt geschuwd. De gebeurtenissen spelen zich af over een korte periode van vijf dagen, waarbij elk hoofdstuk wordt voorafgegaan door een speels weerbericht van de radio — een originele vondst die voor een licht ironische noot zorgt.

Ondanks het feit dat dit deel uitmaakt van een langere reeks, voelde ik me nergens verloren of tekortgedaan. De personages worden voldoende uitgediept en de plot weet te verrassen, soms zelfs te choqueren. Harde regen wist mij meermaals te raken en te boeien.

Achteraf gezien vind ik het bijna jammer dat ik deze auteur niet eerder ontdekte, maar tegelijk is het een geruststellende gedachte dat er nog meerdere boeken op mij liggen te wachten.