Het gebeurt, het gebeurt elke dag

Het gebeurt, het gebeurt elke dag is een autobiografische non-fictieroman waarin Christophe Vekeman terugkijkt op de jaren na het verschijnen van Tot God. Centraal staan de gesprekken die hij voerde met atheïsten, medegelovigen en met zichzelf. Daarbij onderzoekt hij opnieuw zijn eigen geloof en de twijfel die daar later in ontstond.

Een belangrijk verhaal in het boek is dat van zijn vriend George, die na een bezoek aan de Mariagrot van Oostakker-Lourdes volgens Vekeman op miraculeuze wijze genas, maar desondanks niet tot geloof kwam. Vekeman gebruikt dit verhaal om na te denken over wonderen, geloof en de mogelijkheid dat een bijzondere ervaring niet automatisch tot religieuze overtuiging leidt. Ook probeert hij zijn veranderde visie op de verrijzenis van Christus uit te leggen en onderzoekt hij de verhouding tussen fictie, wonderen en waarheid.

Opvallend is dat Vekeman zijn eigen geloof niet als een afgesloten zaak presenteert. In een gesprek naar aanleiding van het verschijnen van het boek vertelt hij dat juist tijdens de periode waarin hij het christelijk geloof publiekelijk verdedigde, bij hemzelf opnieuw twijfel ontstond. Hij vraagt zich onder meer af of zijn geloofservaring een tijdelijke bevlieging kan zijn geweest en of het herhaald vertellen van zijn ervaringen zijn herinneringen heeft beïnvloed.

Daarmee lijkt Het gebeurt, het gebeurt elke dag minder een verdediging van een geloofsstandpunt dan een verslag van een voortdurende zoektocht. De achterflap benadrukt uiteindelijk de liefde als centrale gedachte van het boek, terwijl Vekeman in het recente gesprek ook de grenzen van een uitsluitend rationele benadering van geloof en het belang van mysterie bespreekt.