Hier komt de zon

Met Hier komt de zon keert Kees van Beijnum terug naar de wereld die zijn schrijverschap al vanaf het begin heeft gevoed: de Amsterdamse Wallen en de Zeedijk van de jaren vijftig, zestig en zeventig. Ditmaal kiest hij nadrukkelijk voor een autobiografische invalshoek. Niet een historische gebeurtenis of een fictieve misdaad staat centraal, maar de complexe verhouding tussen een zoon en zijn moeder. Daarmee lijkt de roman een van Van Beijnums meest persoonlijke boeken tot nu toe te zijn.

De spil van het verhaal is een ambitieuze vrouw die koste wat kost wil ontsnappen aan het leven waarin zij is opgegroeid. Zij droomt van een verfijnder bestaan dan dat van haar moeder, die een café op de Amsterdamse Wallen uitbaat. Wanneer een tragische gebeurtenis haar plannen doorkruist, wordt zij echter gedwongen terug te keren naar precies die wereld die zij achter zich wilde laten. Haar onvervulde verlangens legt zij vervolgens op de schouders van haar zoon, die opgroeit te midden van verhuizingen, wisselende geliefden en voortdurende onrust.

Op basis van de beschikbare informatie lijkt van Beijnum niet zozeer een afrekening met zijn verleden te schrijven als wel een poging om zijn moeder beter te begrijpen. Zij verschijnt als een energieke, liefdevolle, maar ook rusteloze vrouw die voortdurend op zoek is naar een ander leven. Haar dromen geven haar kracht, maar maken haar tegelijk kwetsbaar. Die dubbelzinnigheid lijkt het emotionele hart van de roman te vormen.

De jonge hoofdpersoon groeit op tussen een bonte verzameling volwassenen, onder wie een Duitse charmeur, een Surinaamse arts en een Amerikaanse Vietnamveteraan. Hun aanwezigheid maakt duidelijk hoe grillig en onvoorspelbaar zijn jeugd verloopt. Terwijl zijn moeder haar eigen geluk blijft najagen, probeert hij langzaam een eigen identiteit te ontwikkelen en een weg te vinden die niet uitsluitend door haar verwachtingen wordt bepaald.

Net als in eerdere romans lijkt Amsterdam opnieuw een volwaardig personage te zijn. De Wallen vormen niet alleen het decor, maar weerspiegelen ook de maatschappelijke veranderingen van de naoorlogse periode. Tegelijk laat de roman zien hoe de stad verweven raakt met persoonlijke herinneringen, familiegeschiedenissen en het verlangen naar een ander leven.

Recensenten wijzen erop dat van Beijnum dicht bij het perspectief van de opgroeiende jongen blijft. Daardoor ontstaat een verhaal waarin verwondering, onzekerheid en loyaliteit voortdurend naast elkaar bestaan. Niet de grote historische gebeurtenissen staan voorop, maar de kleine momenten die een jeugd bepalen en pas achteraf hun betekenis prijsgeven.