Ik ben een New Yorker

Twan Huys werd eind jaren negentig correspondent in de Verenigde Staten en maakte van New York jarenlang zijn uitvalsbasis. In Ik ben een New Yorker kijkt hij terug op die periode, waarin hij verslag deed van grote Amerikaanse nieuwsgebeurtenissen, maar ook voortdurend op zoek ging naar de mensen en verhalen achter het nieuws. Het boek is daarmee tegelijk stadsportret, journalistiek verslag en persoonlijke terugblik.

Huys schrijft met duidelijke bewondering voor New York. Hij beschrijft de stad als energiek, ambitieus en kosmopolitisch, met een bevolking waarin talloze culturen samenkomen. Ook de Nederlandse geschiedenis van Nieuw-Amsterdam krijgt nadrukkelijk aandacht. Zijn liefde voor de stad is aanstekelijk, maar soms ook zo nadrukkelijk dat New York bijna een ideaalbeeld wordt. De tolerantie, diversiteit en eindeloze mogelijkheden van de stad krijgen meer aandacht dan de minder aantrekkelijke kanten ervan.

Interessanter wordt het boek wanneer Huys zijn eigen journalistieke ervaringen beschrijft. Hij neemt de lezer mee naar gebeurtenissen als de aanslagen van 11 september, de Amerikaanse presidentsverkiezingen, de oorlogen in Irak en Afghanistan en de verwoestingen na orkaan Katrina. Daarnaast zijn er ontmoetingen met uiteenlopende figuren, onder wie Bill en Hillary Clinton, Donald Trump en Ayaan Hirsi Ali.

Daar ligt ook de grootste kracht van het boek. Huys heeft het vermogen om mensen snel neer te zetten en een gebeurtenis vanuit een persoonlijke journalistieke ervaring te vertellen. Hij is duidelijk meer geïnteresseerd in mensen dan in abstracte politieke analyses. Zijn reportages geven bovendien een beeld van Amerika in een periode waarin de aanslagen van 11 september en het presidentschap van George W. Bush het land ingrijpend veranderden.

Toch is Ik ben een New Yorker niet helemaal het boek dat de titel belooft. Een aanzienlijk deel van de verhalen speelt zich buiten New York af, onder meer rond Irak, Afghanistan, Aruba en New Orleans. Wie vooral een uitgebreid portret van de stad verwacht, kan daardoor teleurgesteld raken. Een lezer merkte precies dat verschil op: het boek bevat interessante journalistieke verhalen, maar niet alle reportages hebben veel met New York te maken.

Ook de tijd heeft zijn sporen nagelaten. De oorspronkelijke verhalen stammen uit de periode waarin Huys correspondent was, waardoor sommige Amerikaanse politieke kwesties inmiddels sterk aan een bepaalde periode verbonden zijn. Tegelijk geeft dat het boek juist een historische waarde. Figuren als Trump en Hillary Clinton verschijnen hier nog in een andere rol dan die waarmee ze later wereldwijd bekend zouden worden.

Ik ben een New Yorker is daarom vooral interessant als journalistiek tijdsdocument. Huys laat zien hoe het is om als Nederlandse correspondent vanuit Amerika naar een land te kijken dat voortdurend het wereldnieuws bepaalt. De liefde voor New York is soms wat romantisch en de titel suggereert een homogener boek dan het uiteindelijk is, maar de journalistieke verhalen maken veel goed.