Te laat. De ondertitel van Ik krijg altijd gelijk is tegelijk een grap en een samenvatting van Jean-Marie Dedeckers politieke zelfbeeld. De voormalige judocoach, politicus en columnist presenteert zich als iemand die vaak eerder dan anderen ziet waar het misloopt, maar pas achteraf erkenning krijgt. Met die overtuiging als leidraad bundelt hij ongeveer honderd columns die hij gedurende tien jaar voor Knack.be schreef, aangevuld met een nieuw essay.
Dedecker heeft een herkenbare stijl: direct, polemisch en weinig geneigd om zijn woorden te verzachten. Hij richt zijn pijlen op de Belgische politiek, de bestuurlijke elite en de maatschappelijke modes die volgens hem het gezond verstand verdringen. Onderwerpen als klimaatbeleid, woke, fake news, de transfers tussen Vlaanderen en Wallonië en de Vivaldi-regering passeren de revue. De gewone burger verschijnt daarbij geregeld als de vergeten partij in een politiek systeem dat vooral met zichzelf bezig lijkt.
De kracht van Dedecker is zijn vermogen om ingewikkelde discussies terug te brengen tot een scherpe stelling. Hij schrijft met de overtuiging van iemand die niet alleen een mening heeft, maar ook bereid is die publiekelijk te verdedigen. Zijn sportverleden lijkt daarbij nooit ver weg: de tegenstander wordt niet omzichtig benaderd, maar liefst meteen tegen de grond gewerkt. Dat levert levendige columns op, waarin verontwaardiging, humor en provocatie elkaar afwisselen.
Maar een scherpe pen is nog geen sluitend argument. Dedeckers zelfverzekerde toon laat weinig ruimte voor twijfel en nuance. Wie hem volgt, zal vaak de herkenning waarderen; wie het oneens is, kan zich afvragen of de tegenargumenten voldoende ernstig worden genomen. De titel maakt dat probleem bijna programmatisch: wie beweert altijd gelijk te krijgen, loopt het risico vooral de eigen overtuiging bevestigd te zien.
Dedeckers zelfverzekerde toon laat weinig ruimte voor twijfel en nuance.
Als bundel heeft het boek bovendien het karakter van een tijdsdocument. Columns zijn geschreven in reactie op actuele gebeurtenissen en dragen de sporen van het moment waarin ze ontstonden. Sommige observaties kunnen daardoor aan scherpte winnen wanneer de tijd ze in perspectief plaatst; andere kunnen juist verouderen doordat de politieke actualiteit inmiddels is verschoven. De bundeling maakt het mogelijk om Dedeckers terugkerende thema’s en zijn kijk op het land over een langere periode te volgen.
Ik krijg altijd gelijk is daarmee vooral een boek voor lezers die houden van uitgesproken opiniejournalistiek. Dedecker wil niet zozeer verzoenen als wel uitdagen, niet voorzichtig aftasten maar stelling nemen. Zijn columns zijn op hun best wanneer de provocatie een blinde vlek blootlegt. Wanneer de overtuiging de plaats van de argumentatie inneemt, wordt het boek minder een bewijs van gelijk dan een portret van iemand die er rotsvast van overtuigd is dat hij het aan zijn kant heeft.
De Hit Encyclopedie
Eten met Emma
Alice in Wonderland & in Spiegelland
Liefde en aardbevingen
Teflonbaby
Rome en Perzië
De dood in Venetië
Hôtel du Lac
Vuile lakens
Een ijzige stilte
Stil verzet
Een kleine selectie van Librar. elk weekend in uw mailbox?
Papieren heimwee
Stil verzet
Boek vol levens
Ik denk dat het zal regenen als ik doodga
Nieuwe buren
Father Brown omnibus
Hokwerda’s kind
En toen waren er nog maar…
Gangreen
Kaplan
Mijn herinnering aan Jef Geeraerts
Tonio








































