Liefde heeft geen hersens

Verliefdheid, verlangen en menselijke dwaasheid vormen de rode draad in Liefde heeft geen hersens, een verhalenbundel waarin Mensje van Keulen opnieuw laat zien waarom zij wordt beschouwd als een van de meest verfijnde observatoren van het alledaagse leven. In deze bundel richt zij haar aandacht op mensen die zich laten meeslepen door gevoelens die niet altijd logisch zijn, maar daarom niet minder echt.

De personages bevinden zich in herkenbare situaties. Ze zoeken liefde, aandacht, erkenning of simpelweg gezelschap. Tegelijk botsen ze op hun eigen onzekerheden, misverstanden en illusies. Van Keulen toont hoe mensen zichzelf soms voor de gek houden, hoe verlangens werkelijkheid kunnen vervormen en hoe kwetsbaar iedereen wordt zodra gevoelens een rol beginnen te spelen.

Wat deze verhalen zo sterk maakt, is de combinatie van mededogen en scherpte. De auteur kijkt met een milde ironie naar haar personages, maar maakt hen nooit belachelijk. Ze begrijpt hun tekortkomingen en laat zien dat juist die menselijke onvolmaaktheid hen interessant maakt. Achter de vaak alledaagse gebeurtenissen schuilt steeds een diepere laag van eenzaamheid, hoop of teleurstelling.

De stijl is precies zoals lezers van van Keulen die kennen: helder, beheerst en uiterst precies. Ze heeft weinig woorden nodig om een karakter neer te zetten of een ongemakkelijke situatie voelbaar te maken. Een blik, een opmerking of een klein detail kan voldoende zijn om een hele relatie bloot te leggen. Die stilistische soberheid zorgt ervoor dat de emoties des te harder binnenkomen.

De titel van de bundel vat de inhoud treffend samen. Liefde volgt zelden een logische route. Mensen handelen tegen beter weten in, klampen zich vast aan illusies of blijven hopen wanneer alle signalen het tegendeel suggereren. Van Keulen beschrijft die irrationaliteit zonder cynisme. Ze begrijpt dat juist daarin een belangrijk deel van de menselijke ervaring schuilt.

Niet elk verhaal heeft dezelfde impact. Sommige teksten blijven langer hangen dan andere en enkele situaties voelen bewust klein of onopvallend aan. Maar juist de samenhang van de bundel maakt indruk. Verhaal na verhaal ontstaat een herkenbaar universum waarin gewone mensen worstelen met gevoelens die iedereen kent, maar die zelden eenvoudig zijn.

Opvallend is hoe actueel de verhalen blijven. Hoewel van Keulen nooit modieuze thema’s najaagt, schrijft ze over menselijke verlangens die tijdloos zijn. Haar personages leven misschien in een specifieke omgeving, maar hun twijfels, verlangens en vergissingen zijn van alle tijden.

Liefde heeft geen hersens behoort tot het mooiste werk uit het latere oeuvre van Mensje van Keulen. De bundel toont een schrijver die volledig vertrouwd is met haar vak en die als geen ander weet hoe groot de drama’s kunnen zijn die zich achter een ogenschijnlijk gewoon leven verbergen. Het resultaat is een verzameling verhalen die tegelijk ontroerend, geestig en pijnlijk herkenbaar is.