Los

Met Los maakt Merel Bem de overstap van kunstessayist naar romanschrijver. In haar literaire debuut kiest zij niet voor groot drama of spectaculaire gebeurtenissen, maar voor een herkenbare levensfase waarin verlies zich ongemerkt opstapelt. De hoofdpersoon Anja ziet binnen korte tijd haar man vertrekken, haar moeder overlijden en haar geliefde kat verdwijnen. Wat resteert is een vrouw die zich voor het eerst moet afvragen wie zij is wanneer de vanzelfsprekendheden uit haar leven zijn weggevallen.

Anja is tweeënvijftig, introvert en gewend zich aan te passen aan de mensen om haar heen. Zelf de regie nemen past niet bij haar karakter. Toch besluit zij zich in te schrijven voor een spirituele wandelcursus in Bretagne, een keuze die zelfs haarzelf verbaast. Wat begint als een poging om opnieuw richting te geven aan haar leven, groeit uit tot een confrontatie met haar onzekerheden, haar verlangen naar verbinding en de hardnekkige overtuigingen die zij over zichzelf heeft opgebouwd.

Op basis van de momenteel beschikbare informatie lijkt Bem vooral geïnteresseerd in de spanning tussen wie mensen werkelijk zijn en wie zij denken te moeten worden. De wandelcursus fungeert daarbij niet alleen als decor, maar ook als een subtiele satire op de hedendaagse zelfhulpindustrie. Coaches, spirituele slogans en de voortdurende oproep om “aan jezelf te werken” worden met milde ironie bekeken. De roman lijkt daarmee de vraag te stellen of persoonlijke groei zich wel laat afdwingen, of juist ontstaat wanneer mensen hun tekortkomingen leren accepteren.

Humor speelt daarbij een belangrijke rol. De uitgever omschrijft Bems stijl als onderkoeld en geestig, terwijl vroege lezers wijzen op haar scherpe observaties en haar vermogen om alledaagse situaties een komische lading te geven zonder haar personages belachelijk te maken. Juist die combinatie van melancholie en lichte ironie lijkt de roman zijn eigen toon te geven.

De thematiek sluit bovendien aan bij Bems eerdere werk over kunst en waarneming. Waar Doorkijken de lezer uitnodigde aandachtiger naar kunst en het dagelijks leven te kijken, lijkt Los dezelfde aandacht te richten op het innerlijke leven van een vrouw die zichzelf jarenlang nauwelijks heeft gezien. Niet de grote gebeurtenissen staan centraal, maar de kleine verschuivingen die iemand langzaam veranderen.