Lucien Van Impe

Lucien Van Impe is voor veel Vlamingen onlosmakelijk verbonden met één dag in de zomer van 1976, toen een tengere renner uit Mere de Ronde van Frankrijk won. Vijftig jaar later keert Filip Osselaer in Lucien Van Impe. Een biografie buiten categorie terug naar die carrière, maar vooral naar de man achter de overwinning. Van Impe zelf werkt aan het boek mee, waardoor het verhaal niet alleen een reconstructie van zijn loopbaan wordt, maar ook een persoonlijke terugblik.

Osselaer behandelt de bekende hoogtepunten — de Tourzege, zijn zes overwinningen in het bergklassement en zijn jarenlang opgebouwde reputatie als klimmer — maar besteedt ook aandacht aan zijn jeugd en de eerste koersjaren. Daardoor ontstaat een breder beeld van een renner die niet alleen door zijn prestaties onsterfelijk werd, maar ook door zijn eigenzinnigheid en vasthoudendheid. Dat Van Impe in 1976 als laatste Belg de Tour won, geeft zijn carrière bovendien een historische lading die veel verder reikt dan één eindklassement.

Een van de sterkste aspecten van het boek is de aandacht voor het menselijke verhaal achter de wielercarrière. Osselaer verwerkt talrijke anekdotes en laat ook Van Impe en zijn familie aan het woord. Vooral de bijdragen van zijn vrouw Rita geven het verhaal een persoonlijker toon. Volgens Nieuwsblad dragen ook verwijzingen naar de muziek van de jaren zeventig bij aan de sfeer van het boek. Zo wordt niet alleen de wielrenner Van Impe opnieuw opgeroepen, maar ook het tijdperk waarin hij groot werd.

Daar staat tegenover dat Osselaer duidelijk bewondering heeft voor zijn onderwerp. Dat levert een warme en leesbare biografie op, maar soms ook een weinig kritische blik. Een boek dat zo sterk vanuit herinnering en nostalgie is opgebouwd, hoeft niet noodzakelijk een probleem te zijn, zolang de lezer maar beseft dat dit geen afstandelijke sporthistorische studie is. Een bespreking op Oostende Leest noemt het boek nadrukkelijk een hommage en benadrukt de combinatie van sportgeschiedenis, persoonlijke herinneringen en veel beeldmateriaal.

Juist die vorm maakt Lucien Van Impe aantrekkelijk. Het is een groot, zwaar geïllustreerd boek van 352 pagina’s dat zich zowel leent om rustig te lezen als om door te bladeren. De foto’s brengen een wielertijdperk terug waarin de Tour nog een ander karakter had en waarin de renner veel dichter bij het publiek leek te staan.

Als biografie is het boek vooral sterk als portret van een verdwenen wielercultuur. Wie op zoek is naar een uiterst kritische analyse van de sport, zal hier minder zijn gading vinden. Wie wil begrijpen waarom Lucien Van Impe voor een generatie wielerliefhebbers zoveel betekende, krijgt wel een rijk en persoonlijk verhaal. Osselaer maakt van zijn onderwerp geen onbereikbare kampioen, maar een man die door talent, karakter en volharding tot de top klom.