Mijn herinnering aan Jef Geeraerts

Vijftig jaar nadat Stan Lauryssens als jonge journalist Jef Geeraerts voor het eerst ontmoette, schreef hij zijn herinneringen aan de beroemde Vlaamse auteur op. Mijn herinnering aan Jef Geeraerts is geen klassieke biografie, maar een persoonlijk portret van een schrijver die voor Lauryssens aanvankelijk een idool en voorbeeld was en later een vriend en collega werd.

Lauryssens beschrijft hoe hij als jonge man onder de indruk raakte van Geeraerts en diens Gangreen-boeken. Wanneer hij in 1969 als journalist voor De Nieuwe Gazet de opdracht krijgt Geeraerts te interviewen, ontmoet hij zijn literaire held voor het eerst. Vanaf dat moment kruisen hun levens elkaar regelmatig. Lauryssens vertelt over hun ontmoetingen, gesprekken, het Antwerpse uitgaansleven en de manier waarop de vriendschap in de loop der jaren verandert.

Het boek gaat daardoor minstens evenveel over Lauryssens zelf als over Geeraerts. Zijn eigen jeugd, journalistieke loopbaan en contacten in de Antwerpse literaire wereld lopen voortdurend door het verhaal heen. Dat geeft het boek een breder beeld van het literaire milieu waarin Lauryssens en Geeraerts zich bewogen.

Het portret van Geeraerts is uitgesproken persoonlijk. Lauryssens bewondert vooral de vroege Congo-romans en heeft minder waardering voor het latere misdaadwerk. Tegelijkertijd laat hij de minder fraaie kanten van zijn voormalige vriend zien: zijn relaties, zijn omgang met vrouwen, zijn ambities en de spanningen die uiteindelijk een einde maakten aan hun vriendschap.

Daarmee is het boek ook een herinnering aan een verdwenen literaire wereld. Lauryssens schrijft vlot en anekdotisch en heeft duidelijk een talent om verhalen te vertellen. De toon is soms geestig en smeuïg, maar tegen het einde wordt het boek merkbaar weemoediger. De herinnering aan de vroegere held maakt plaats voor het besef dat zowel de vriendschap als een tijdperk voorbij zijn.

Tegelijkertijd moet de lezer voorzichtig omgaan met de historische betrouwbaarheid. Recensenten wezen erop dat Lauryssens dialogen en gebeurtenissen soms zeer literair reconstrueert en dat sommige beweringen moeilijk te controleren zijn. Het boek moet daarom eerder worden gelezen als een persoonlijke literaire herinnering dan als een definitieve biografie van Geeraerts.

Juist die subjectiviteit maakt het boek interessant. Lauryssens probeert niet alleen te vertellen wie Jef Geeraerts was, maar ook wat Geeraerts voor hem betekende. De schrijver die ooit zijn held, gids en kompas was, wordt uiteindelijk een mens van vlees en bloed, met eigenschappen die bewondering én teleurstelling oproepen.