Nooit meer slap

Met Nooit meer slap begeeft Sas Steysiger zich op terrein waar tegenwoordig opvallend veel over gesproken wordt, maar zelden echt eerlijk: mannelijke kwetsbaarheid, prestatiedruk en de hardnekkige scheiding tussen lichaam en identiteit. Wat dit boek interessant maakt, is dat Steysiger erectieproblemen niet benadert als een puur technisch defect, maar als symptoom van een bredere lichamelijke vervreemding.

Dat uitgangspunt voorkomt meteen dat Nooit meer slap een klassiek seksueel zelfhulpboek wordt vol snelle oplossingen en therapeutische clichés. Integendeel: Steysiger positioneert de erectie consequent als een vorm van communicatie. Het lichaam protesteert, blokkeert of sluit zich af wanneer stress, controlezucht en emotionele spanning te lang genegeerd worden. Die gedachte loopt als rode draad door het boek.

Interessant is vooral hoe scherp Steysiger het hedendaagse mannelijkheidsideaal fileert zonder voortdurend moralistisch te worden. De mannen die ze beschrijft functioneren vaak perfect aan de buitenkant: carrière, discipline, efficiëntie, controle. Maar precies dat voortdurende “aanstaan” maakt intimiteit onmogelijk. De erectie verschijnt hier bijna als een paradoxaal mechanisme: hoe harder iemand probeert te presteren, hoe groter de kans dat het lichaam weigert mee te werken.

Daardoor leest het boek op momenten minder als een seksuele gids dan als kritiek op een samenleving waarin ook intimiteit volledig onder prestatielogica is komen te staan. Zelfs seks wordt iets dat moet lukken, renderen en bevestigd worden. Steysiger toont overtuigend hoe destructief dat denken kan worden, niet alleen voor seksualiteit maar voor het volledige zelfbeeld van mannen.

Stilistisch kiest ze voor directe toegankelijkheid. Geen klinische medische taal, maar een toon die tegelijk praktisch en persoonlijk probeert te blijven. Dat werkt meestal goed. De oefeningen en voorbeelden voelen niet geschreven vanuit afstandelijke expertise, maar vanuit dagelijkse praktijkervaring. Vooral de nadruk op lichaamsbewustzijn — ademhaling, ontspanning, vertraging, aanraking — geeft het boek een duidelijk andere invalshoek dan veel traditionele seksboeken die vooral focussen op techniek of prestatieverbetering.

Toch schuilt daar ook een risico. Soms balanceert Nooit meer slap dicht tegen de hedendaagse wellnessretoriek aan, waarin “voelen”, “verbinden” en “uit je hoofd komen” bijna mantra’s worden. Lezers die sterk rationeel of sceptisch ingesteld zijn, zullen sommige passages mogelijk te algemeen of te spiritueel vinden. Steysiger vermijdt grotendeels zweverigheid, maar niet volledig.

Wat het boek echter overeind houdt, is de onderliggende ernst. Achter de praktische adviezen ligt een duidelijke maatschappelijke observatie: veel mannen hebben nauwelijks geleerd hun lichaam anders te ervaren dan als instrument. Seksualiteit wordt daardoor iets fragiels. Niet omdat het lichaam faalt, maar omdat controle en zelfbewaking elke vorm van ontspanning ondermijnen.

Opvallend is ook dat het boek erectieproblemen niet reduceert tot leeftijd of medische oorzaken. Steysiger beschrijft het eerder als iets dat diep verweven zit met stress, schaamte, emotionele afwezigheid en relationele dynamiek. Daarmee verschuift ze het onderwerp uit de medische hoek naar een bredere existentiële context. Dat maakt Nooit meer slap relevanter dan de titel misschien doet vermoeden.

Literair is dit uiteraard geen groot stilistisch project; daarvoor blijft het proza te functioneel en te gericht op begeleiding. Maar als maatschappelijk document is het boek wel degelijk interessant. Het zegt veel over hedendaagse mannelijkheid, over de uitputting van constante zelfoptimalisatie en over de manier waarop het lichaam uiteindelijk signalen begint te geven wanneer woorden ontbreken.

Nooit meer slap is uiteindelijk het sterkst wanneer het niet probeert mannen “te repareren”, maar hen opnieuw bewust probeert te maken van hun eigen lichamelijkheid. Juist daarin onderscheidt het boek zich van veel seksuologische zelfhulpboeken die vooral oplossingen verkopen. Steysiger lijkt minder geïnteresseerd in perfect functioneren dan in de vraag waarom zoveel mannen zich überhaupt van hun eigen lichaam hebben losgemaakt.