Ola en de dingen

Sommige kinderen lijken vanaf hun eerste levensjaren al buiten de gebruikelijke kaders te vallen. Zij laten zich niet temmen, niet eenvoudig begrijpen en al helemaal niet in een diagnose of opvoedkundig handboek vangen. Ola is zo’n kind. In Ola en de dingen schept Coco Schrijber een onvergetelijke hoofdpersoon die tegelijk kwetsbaar en ontembaar is. Het resultaat is een roman over verlies, liefde en de ongrijpbare kracht van de menselijke verbeelding.

Ola beweegt zich door de wereld als een natuurkracht. Ze rent, zoekt, daagt uit en weigert zich te voegen naar de verwachtingen van volwassenen. Achter haar ontembare energie schuilt echter een diep verdriet. Haar vader beheerst haar gedachten, terwijl haar moeder en broertje als schaduwen met haar meereizen. Schrijber laat bewust in het midden wat werkelijk is gebeurd. Daardoor krijgt de roman een droomachtige sfeer waarin herinnering, werkelijkheid en verbeelding voortdurend in elkaar overvloeien.

Centraal staat de vraag waarvoor Ola eigenlijk op de vlucht is. Is het de verstikkende liefde van haar vader? De nabijheid van de dood? Of de pogingen van volwassenen om haar te begrijpen en te beheersen? De roman geeft geen eenduidig antwoord. Juist die openheid maakt Ola tot een geloofwaardig personage. Zoals veel kinderen begrijpt zij haar eigen gevoelens slechts gedeeltelijk. Haar handelen gaat vooraf aan haar inzicht.

Wanneer Ola diep in een bos een zwijgzame man ontmoet, verandert de toon van het verhaal. Tussen twee buitenstaanders ontstaat een voorzichtige vriendschap waarin woorden nauwelijks nodig zijn. Beiden dragen littekens met zich mee en herkennen in de ander eenzelfde verlangen naar rust, begrip en verbondenheid. Zonder grote dramatische gebaren laat Schrijber zien hoe twee beschadigde mensen elkaar kunnen helpen om opnieuw vertrouwen te vinden.

De natuur speelt daarbij een veel grotere rol dan alleen die van decor. Bossen, bomen, dieren en landschappen vormen een spiegel van Ola’s innerlijke wereld. De grens tussen mens en omgeving vervaagt regelmatig, waardoor de roman een bijna sprookjesachtige kwaliteit krijgt. Schrijber schrijft niet over de natuur als achtergrond, maar als een levende aanwezigheid waarin verdriet, troost en vrijheid samenkomen.

Haar stijl is beeldend, poëtisch en zorgvuldig gedoseerd. Iedere zin ademt aandacht. Zonder veel uitleg roept Schrijber een wereld op waarin emoties voelbaar worden via beelden, bewegingen en kleine observaties. De taal bezit een grote muzikaliteit en sluit prachtig aan bij de blik van een kind dat de werkelijkheid anders ervaart dan volwassenen.

Onder de oppervlakte onderzoekt Ola en de dingen fundamentele vragen over opvoeding en liefde. Hoe ga je om met een kind dat zich niet laat sturen? Waar eindigt bescherming en begint verstikking? En hoeveel ruimte heeft een mens nodig om zichzelf te kunnen worden? Schrijber geeft geen eenvoudige antwoorden, maar toont hoe liefde en onmacht soms onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

De roman vraagt een aandachtige lezer. Wie een strak opgebouwd verhaal met duidelijke verklaringen verwacht, zal moeten wennen aan de associatieve en poëtische vertelwijze. Juist die literaire vrijheid geeft het boek echter zijn bijzondere kracht. Schrijber vertrouwt erop dat niet alles benoemd hoeft te worden om diep te kunnen raken.

Met Ola en de dingen bevestigt Coco Schrijber haar talent om existentiële thema’s te verbinden met een intiem, persoonlijk verhaal. Zij schrijft over verlies, verlangen en opgroeien zonder ooit sentimenteel te worden. Haar personages blijven lang in het geheugen hangen, juist omdat zij zich niet volledig laten doorgronden.