Reminders of him

“Colleen Hoover schrijft pulp.” Dat is ongeveer de standaardreactie geworden van mensen die graag tonen dat ze boven BookTok staan. En toch verkopen haar boeken miljoenen exemplaren, worden ze verslonden in één nacht, onderstreept, doorgestuurd, verfilmd en obsessief besproken. Ook Reminders of Him bewijst opnieuw waarom zoveel lezers zich bijna schuldig voelen wanneer ze toegeven dat ze Hoover graag lezen.

De Nederlandse editie van Reminders of Him — vertaald als Herinneringen aan hem — draait rond Kenna Rowan, een jonge moeder die na vijf jaar gevangenis terugkeert naar de stad waar haar leven ontspoorde. Haar dochter kent haar niet. De familie van haar overleden vriend wil haar niet zien. Alleen Ledger, een vriend van de overleden Scotty, laat langzaam een opening ontstaan. Het uitgangspunt is bijna agressief emotioneel geconstrueerd: schuld, verlies, moederschap, tweede kansen, verboden aantrekkingskracht. Hoover weet exact welke zenuwen ze moet raken.

En daar begint het ongemak voor veel “slimme” lezers.

Want intellectueel bekeken is Hoover zelden vernieuwend. Haar stijl is eenvoudig. Soms zelfs simplistisch. Dialogen zijn vaak functioneel in plaats van literair verfijnd. Psychologie wordt niet subtiel opgebouwd maar emotioneel uitgespeeld. Alles is ontworpen om maximale impact te hebben. Hoover schrijft geen literatuur die afstand bewaart; ze schrijft boeken die de lezer manipuleren — efficiënt, schaamteloos en vaak bijzonder effectief.

Precies daarom schamen veel mensen zich om haar goed te vinden.

In culturele kringen geldt emotionele directheid vaak als verdacht. Goede smaak hoort ironisch te zijn, ambigu, cerebraal, zelfbewust. Hoover doet het tegenovergestelde. Ze schrijft alsof gevoelens belangrijker zijn dan stijlcontrole. Alsof een roman in de eerste plaats bedoeld is om mensen te laten voelen in plaats van imponeren. Dat botst met hoe een groot deel van de literaire wereld zichzelf ziet.

Toch zit er in Reminders of Him iets wat veel “betere” romans missen: leesdrang.

Hoover begrijpt ritme beter dan talloze hooggeprezen auteurs. Elk hoofdstuk eindigt alsof het de laatste vijf minuten van een Netflix-aflevering zijn. De afwisseling tussen schuld, verlangen en hoop houdt het boek constant in beweging. De brieven van Kenna aan haar overleden partner zijn emotioneel berekend, maar vaak raak. Niet omdat ze complex zijn, maar omdat Hoover precies weet hoe verlies klinkt wanneer mensen niet geleerd hebben elegant over verdriet te spreken.

Dat betekent niet dat het boek boven kritiek staat. Integendeel. Hoover balanceert voortdurend op de grens tussen oprechte emotie en sentimentele overbelasting. Sommige scènes voelen geschreven om screenshots op TikTok te worden. Trauma wordt soms een narratief versnellingseffect. En de personages bestaan vooral om emotionele reacties op te wekken, niet om psychologisch volledig geloofwaardig te zijn.

Maar misschien verklaart dat net haar succes.

Veel hedendaagse literaire fictie leest alsof ze bang is om iets écht te voelen. Hoover heeft dat probleem niet. Haar boeken zijn emotionele machines. Niet subtiel. Niet elegant. Maar wel ontworpen om duizenden lezers tegelijk te laten huilen op een trein, in bed of om twee uur ’s nachts met een telefoonlamp naast zich.

Slimme mensen schamen zich vaak om Colleen Hoover goed te vinden omdat haar boeken geen intellectuele afstand toelaten. Ze werken te direct. Te snel. Te hard op het zenuwstelsel.

Maar misschien zegt dat evenveel over de literaire cultuur als over Hoover zelf.