Schaduwen van de tijd

Met Schaduwen van de tijd begint Santa Montefiore aan een nieuwe reeks rond Pixie Tate, een jonge vrouw met een bijzondere gave: ze kan zich verplaatsen tussen het heden en het verleden. Wanneer de nieuwe bewoners van St. Sidwell Manor in Cornwall haar hulp inroepen bij een mysterie rond een verdwenen kind, komt ze terecht in een geschiedenis die meer dan honderd jaar teruggaat.

Meer dan een eeuw eerder verdween een kind op mysterieuze wijze uit zijn bed. Van het kind werd nooit meer iets vernomen. Pixie probeert te achterhalen wat er die bewuste nacht is gebeurd en ontdekt daarbij dat het statige landhuis een verleden verbergt waarin liefde, verraad en familiegeheimen nauw met elkaar verbonden zijn. Terwijl het verhaal voortdurend tussen heden en verleden beweegt, raken ook de levens van de huidige bewoners steeds sterker verweven met wat zich lang geleden heeft afgespeeld.

Montefiore kiest hiermee voor een combinatie van historische roman, familiedrama, romantiek en een vleugje bovennatuurlijke mysterie. Vooral Cornwall vormt een aantrekkelijk decor. Het landhuis, de kust en de geschiedenis van de bewoners geven het verhaal de enigszins sprookjesachtige sfeer die goed past bij Pixies bijzondere vermogen om het verleden te ervaren. De tijd is in deze roman niet alleen een decor, maar een tweede wereld waarin het mysterie zich geleidelijk ontvouwt.

De constructie met twee tijdlagen is tegelijk de belangrijkste motor van het verhaal. De lezer weet meer dan de personages in het heden, maar krijgt ook steeds nieuwe informatie over de gebeurtenissen van vroeger. Montefiore gebruikt de historische verhaallijn niet alleen om het mysterie op te lossen, maar vooral om te laten zien hoe geheimen en keuzes uit het verleden nog generaties later kunnen doorwerken.

Daarbij ligt de nadruk duidelijk op de menselijke kant van het verhaal. De verdwenen jongen vormt het uitgangspunt van het mysterie, maar Schaduwen van de tijd gaat uiteindelijk vooral over liefde en verlies, over de gevolgen van geheimen en over de vraag of het mogelijk is om het verleden alsnog recht te zetten. Pixie is daarbij meer dan een detective die een verdwenen kind probeert terug te vinden. Haar gave confronteert haar ook met haar eigen onzekerheden en met de verantwoordelijkheid die gepaard gaat met het kennen van gebeurtenissen die anderen niet kunnen zien.

Wie een klassieke detective verwacht, zal dan ook niet helemaal vinden wat hij zoekt. Het mysterie is belangrijk, maar Montefiore is in de eerste plaats geïnteresseerd in de personages en hun relaties. De roman wil ontroeren en meeslepen eerder dan de lezer voortdurend intellectueel op het verkeerde been te zetten. Dat past bij haar bekende stijl van romantische familieromans.

De zwakte van die aanpak is dat de verschillende elementen soms wat nadrukkelijk worden aangezet. De combinatie van een verdwenen kind, een oud landhuis, verboden liefde, familiegeheimen en tijdreizen levert veel mogelijkheden op, maar maakt het verhaal ook behoorlijk vol. Niet iedere ontwikkeling heeft dezelfde overtuigingskracht en het bovennatuurlijke element vraagt van de lezer een zekere bereidheid om zich aan de logica van Montefiore over te geven.

Toch werkt het concept verrassend goed. Vooral de passages waarin Pixie daadwerkelijk in het verleden terechtkomt, geven de roman een eigen karakter. De historische wereld krijgt daardoor meer betekenis dan wanneer het slechts om een tweede verhaallijn zou gaan. De twee tijden spiegelen elkaar voortdurend en maken duidelijk hoe anders dezelfde gebeurtenissen kunnen worden beleefd door degenen die erbij betrokken zijn.