Tot God

Tot God is Christophe Vekemans persoonlijke verslag van een religieuze ommekeer. Nadat hij de fictie de rug heeft toegekeerd en op zoek gaat naar waarheid, reist hij met zijn vrouw naar Oxford, uit bewondering voor C.S. Lewis. Daar doet hij ervaringen op die voor hem een keerpunt vormen en hem uiteindelijk brengen tot een krachtig geloof in de verrijzenis van Jezus Christus.

Vekeman kiest voor een vorm die moeilijk in één genre is onder te brengen. Het boek bestaat uit gedichten en gezangen, brieven aan schrijver Peter Terrin, preken, jeugdherinneringen, reisverhalen, dagboekfragmenten en beschouwingen over onder meer Johnny Cash. Die veelvormigheid past bij een schrijver die niet zozeer een theologische uiteenzetting wil geven, maar verslag doet van een persoonlijke zoektocht.

Opvallend is dat Vekeman zijn bekering niet als een geleidelijk proces beschrijft. De ervaring in Oxford vormt een breukpunt, waarna hij probeert te begrijpen wat hem is overkomen en welke consequenties dat geloof voor zijn leven en zijn schrijverschap heeft. Juist die worsteling maakt het boek interessanter dan een eenvoudige geloofsbelijdenis: twijfel, verwarring en overtuiging bestaan er voortdurend naast elkaar. Een bespreking in Tzum noemt de zoektocht oprecht en benadrukt tegelijk dat Vekeman weinig ruimte laat voor sceptische verklaringen van religieuze ervaringen.

De literaire kracht van Tot God ligt vooral in Vekemans taal. Zijn proza is associatief, uitvoerig en geregeld ironisch, terwijl de religieuze passages juist een grote ernst krijgen. Dat levert soms sterke passages op, maar kan ook leiden tot een zekere overdaad. Ger Groot vindt het proza bijvoorbeeld geregeld overspannen en mist argumenten of een handreiking aan de lezer die het geloof niet deelt. Andere recensenten waarderen juist de mengeling van autobiografie, essay, poëzie en religieuze reflectie.

Tot God is daardoor vooral interessant als document van een schrijver die zijn verhouding tot waarheid, fictie en geloof ingrijpend ziet veranderen. Het boek probeert de lezer niet zozeer van een religieuze overtuiging te overtuigen als wel inzicht te geven in de weg die Vekeman zelf heeft afgelegd. Voor wie zijn geloof niet deelt, blijft er voldoende afstand om kritisch te lezen; voor wie die geloofservaring herkent, biedt het boek juist een uitvoerig en persoonlijk verslag van een bekering.