Stephan Enters Winterhanden is een verhalenbundel waarin zes jongens en mannen proberen zich staande te houden in situaties waarin ze hun gevoelens, verlangens en onzekerheden nauwelijks onder controle krijgen. Een schoolse spreekbeurt over een postzegelverzameling loopt uit op een pijnlijke vernedering, een student weet niet hoe hij een relatie moet beëindigen, een kleinzoon zoekt moeizaam toenadering tot zijn grootvader en een man twijfelt of hij naar de begrafenis van zijn vader moet gaan, die hij twintig jaar niet heeft gezien.
De verhalen hebben op het eerste gezicht weinig met elkaar gemeen, maar worden verbonden door personages die eerder toekijken dan handelen. Ze willen grip krijgen op hun omgeving, terwijl ze juist door hun terughoudendheid, trots of sociale onhandigheid steeds verder van anderen verwijderd raken. Enter maakt van die onmacht geen groot drama. Zijn personages zijn vaak betweterig, soms zelfs irritant, maar juist daardoor menselijk: ze proberen hun kwetsbaarheid te verbergen achter kennis, afstandelijkheid of een zorgvuldig geconstrueerd zelfbeeld.
De grootste kwaliteit van de bundel is Enters opmerkelijke oog voor details. Een fiets, een verzameling postzegels, een beweging van een hand of een alledaags gesprek krijgt een betekenis die aanvankelijk nauwelijks zichtbaar is. Zijn stijl is precies, beheerst en sterk visueel. Hij beschrijft niet alleen wat personages doen, maar vooral hoe zij de wereld waarnemen en hoe hun gedachten zich vastzetten in kleine, ogenschijnlijk onbelangrijke observaties.
De grootste kwaliteit van de bundel is Enters opmerkelijke oog voor details.
Toch is de bundel niet overal even toegankelijk. De personages blijven vaak op afstand en hun besluiteloosheid kan op den duur een zekere monotonie veroorzaken. Ook vertraagt de minutieuze beschrijving soms het tempo, terwijl enkele plotontwikkelingen wat geconstrueerd aanvoelen. De emotionele uitwerking is bovendien niet altijd even sterk: Enter suggereert veel, maar geeft de lezer zelden de opluchting van een duidelijke doorbraak.
Juist die terughoudendheid vormt echter de samenhang van Winterhanden. De titel verwijst naar gevoelloosheid, naar het onvermogen om iets werkelijk vast te grijpen. De personages verlangen naar contact, erkenning of verzoening, maar weten niet hoe ze daarvoor de noodzakelijke stap moeten zetten. Enter toont die menselijke onzekerheid zonder psychologische verklaringen op te dringen. Het resultaat is een ingetogen, soms troosteloze maar stilistisch zeer trefzekere bundel, waarin de kleinste gebeurtenissen de grootste gevoelens kunnen onthullen.
Bach dag na dag
Beste Michele
De Griekse dochter
De klopjacht op de sneer
Duitse dagdromen over het keizerrijk
Nirwana
Een geschiedenis van België
Rome en Perzië
Dagboek 1933
De voorlezer
De tussentijd
Een kleine selectie van Librar. elk weekend in uw mailbox?
Een Bijbel zonder ark
Wilde venkel
Lang leve Amerika
Over grenzen
De voorlezer
Schaduwen van de tijd
Van Rossem houdt je scherp
Moet literatuur nog verrassen of alleen bevestigen?
Een geschiedenis van België
Slaap zacht
De drie duifkes
Django Reinhardt








































