Zolang er leven is

Na het onverwachte succes van Pogingen iets van het leven te maken keert Hendrik Groen terug naar het verzorgingstehuis waar zijn inmiddels vertrouwde dagboekstem opnieuw verslag doet van het dagelijks leven. Zolang er leven is borduurt voort op de kwaliteiten van zijn voorganger, maar krijgt gaandeweg een iets ernstiger en melancholischer karakter.

Hendrik Groen is inmiddels een jaar ouder geworden, maar zijn scherpe observaties zijn onveranderd gebleven. Samen met de leden van de Oud-maar-niet-dood-club probeert hij nog steeds zoveel mogelijk van het leven te maken. Uitstapjes, vriendschappen, kleine rebellieën en de voortdurende strijd tegen betutteling zorgen opnieuw voor de nodige humor. Tegelijk wordt steeds duidelijker dat de tijd onverbiddelijk voortschrijdt.

Waar het eerste boek vooral verraste door zijn frisse blik op het leven in een woonzorgcentrum, verdiept dit vervolg de personages en hun onderlinge relaties. Vriendschap krijgt een grotere rol, maar ook verlies en kwetsbaarheid dringen zich nadrukkelijker op. Hendrik wordt steeds vaker geconfronteerd met de beperkingen van ouderdom, niet alleen bij zichzelf maar ook bij de mensen om hem heen.

De dagboekvorm blijft een sterke keuze. Groen schrijft in korte, toegankelijke fragmenten die moeiteloos leesbaar zijn. Zijn humor is vaak droog en raak, vooral wanneer hij bureaucratische regels, goedbedoelende hulpverleners of de eigenaardigheden van zijn medebewoners beschrijft. Achter die luchtigheid schuilt echter een groeiend besef dat niets blijvend is.

Dat maakt Zolang er leven is uiteindelijk tot een iets emotioneler boek dan zijn voorganger. De roman bevat nog steeds veel komische momenten, maar de toon is minder uitbundig. Hendrik Groen laat zien dat levenslust en verdriet moeiteloos naast elkaar kunnen bestaan. Juist die combinatie geeft het boek zijn geloofwaardigheid.

Niet alle observaties zijn even verrassend. Sommige situaties voelen vertrouwd aan voor lezers van het eerste deel en af en toe herhaalt de auteur bekende thema’s. Toch blijft de vertelstem sterk genoeg om de aandacht vast te houden. Hendrik Groen bezit het talent om zelfs alledaagse gebeurtenissen betekenis te geven.

Zolang er leven is is een waardig vervolg dat voortbouwt op de warmte, humor en menselijkheid van het eerste boek. Het mist misschien iets van de verrassing van Pogingen iets van het leven te maken, maar compenseert dat met meer emotionele diepgang. Het resultaat is een ontroerende roman over ouder worden, vriendschap en de vastberadenheid om van elke dag nog iets waardevols te maken.