C’est la vie

Onlangs heb ik C’est la vie van Chris van Vlijmen gelezen en ik ben er nog steeds van onder de indruk. Het is een prachtig geschreven verhaal dat je direct meeneemt in het leven van een bijzondere familie. Door het hele boek voel je de immense genegenheid die moeder Ans uitstraalt: een moederfiguur die een bron van steun en liefde is voor iedereen om haar heen.

Het grote avontuur begint wanneer ze besluiten met hun drie oudste kinderen naar Frankrijk te verhuizen om daar een bedrijf te starten. Helaas blijkt de beloofde droom al snel een tegenvaller te zijn, ze verliezen hun spaargeld en komen in een vreemd land zonder onderdak terecht. Dankzij de behulpzaamheid van enkele dorpelingen en hun eigen doorzettingsvermogen lukt het hen uiteindelijk een klein huisje met grond te bemachtigen.

Het boek schetst niet alleen de zware inspanningen om hun nieuwe thuis leefbaar te maken, maar ook de warmte en liefde die hen door alles heen dragen. Hun huisje, Sainte Therese, vernoemd naar de heilige Therese waarin Ans vol vertrouwen gelooft, wordt een klein paradijsje. Het verhaal bevat zowel momenten van groot geluk als van intens verdriet, maar de familie blijft altijd standvastig. Ans herhaalt vaak: “Het leven gaat zoals het gaat, het is niet anders. C’est la vie.”

Chris Van Vlijmen heeft met dit boek een prachtig eerbetoon geschreven aan zijn ouders. Het raakte me vooral hoe de liefde van Ans voor haar kinderen en kleinkinderen voelbaar is op elke pagina. Ze lijkt door de woorden bijna tot leven te komen. Dit is een verhaal dat zowel ontroert als inspireert, en ik heb er van begin tot eind van genoten. Voor mij absoluut vijf sterren waard. Dank aan Chris voor het delen van zo’n ontroerend en meeslepend familieverhaal.

Recensie: Lotje van Doesburg

← overzicht – Achille