De camino

De camino van Anya Niewierra is geen klassieke thriller. Het is een roman over identiteit, oorlog, schuld en de vraag hoeveel geheimen een huwelijk kan verdragen voordat alles instort.

Lotte Bonnet leeft al jaren samen met haar man Emil, een Bosnische vluchteling met wie ze een rustig bestaan heeft opgebouwd in Zuid-Limburg. Wanneer Emil tijdens het wandelen van de camino onverwacht zelfmoord pleegt, blijft Lotte achter met meer vragen dan verdriet. Waarom zou een man die eindelijk vrede leek te hebben gevonden plots uit het leven stappen? De zoektocht naar dat antwoord voert haar niet alleen langs de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela, maar ook recht de donkere littekens van de Balkanoorlog in.

Wat dit boek sterk maakt, is de combinatie van intimiteit en dreiging. De camino is tegelijk een reisverhaal, een psychologische roman en een thriller. De landschappen van Frankrijk en Spanje botsen voortdurend met herinneringen aan geweld, genocide en trauma. Die tegenstelling geeft het boek zijn spanning: schoonheid en gruwel bestaan hier naast elkaar.

Niewierra schrijft toegankelijk, bijna filmisch. Je voelt de vermoeidheid van het wandelen, de hitte van de route en het groeiende wantrouwen van Lotte tegenover alles wat ze dacht te kennen. Sommige plotwendingen zijn nadrukkelijk opgebouwd en niet elke scène is even geloofwaardig, maar het boek blijft vooruitstuwen. Dat verklaart ook waarom zoveel lezers het in één ruk uitlezen.

Opvallend is hoe De camino speelt met het idee dat mensen zichzelf opnieuw kunnen uitvinden. Emil blijkt niet de man te zijn die hij beweerde te zijn. Achter zijn zwijgen schuilt een geschiedenis die niet alleen persoonlijk is, maar ook politiek. Het verleden laat zich niet begraven, zelfs niet onder een nieuw leven, een nieuw gezin of een nieuwe naam.

Misschien verklaart dat ook het enorme succes van het boek. De camino biedt meer dan spanning alleen. Het raakt aan een moderne angst: dat we de mensen die het dichtst bij ons staan uiteindelijk nooit volledig kennen.

Een thriller dus, maar vooral een roman over wat oorlog met een mens blijft doen — lang nadat de kogels verdwenen zijn.

Recensie: Laurette Oost

← overzicht – Het diner