De gemerkte man

Na een lange wachttijd voor fans van de Cormoran Strike-serie zou je verwachten dat De gemerkte man van Robert Galbraith een meeslepende terugkeer belooft, maar helaas valt het boek zwaar tegen. Wat begint als een mysterie rond de gewelddadige dood van een onbekende man, verzandt al snel in een overdreven uitgekauwd verhaal dat nauwelijks vaart heeft. Het onderzoek van Strike en Robin sleept zich voort langs eindeloze, voorspelbare geheimen en oppervlakkige familiegeschiedenissen die nergens echt intrigeren.

Met meer dan duizend pagina’s lijkt Galbraith vooral te willen imponeren met lengte in plaats van inhoud. Het tempo is inconsistent: de spanning wordt herhaaldelijk afgebroken door lange, saai uitgediepte dialogen en interne monologen die weinig toevoegen aan het plot. De poging om de perspectieven van Strike en Robin af te wisselen voelt geforceerd en maakt het geheel log en traag.

De chemie tussen Strike en Robin wordt opgevoerd alsof dit het enige element is dat de lezer geïnteresseerd kan houden, maar het voelt moeizaam en weinig overtuigend. Strike blijft hangen in zijn norse, overbelaste karakter zonder enige verfrissende ontwikkeling, terwijl Robin worstelt met problemen die al tientallen pagina’s duren zonder echt op te bloeien. De vele bijpersonages – familie, oude bekenden en schimmige contacten uit de onderwereld – maken het geheel alleen maar verwarrender en overladen. In plaats van de spanning te verhogen, verstoren ze de vaart van het verhaal en ondermijnen ze de impact van de hoofdzaak.

Qua aansluiting op eerdere delen biedt het boek nauwelijks een meerwaarde. Wie De gemerkte man probeert los te lezen, zal al snel verdwalen in verwijzingen naar eerdere gebeurtenissen en persoonlijke subplotjes die weinig op zichzelf staan. Waar eerdere delen nog een zekere charme hadden ondanks hun complexiteit, voelt dit boek vooral vermoeiend en onsamenhangend. Voor echte fans van de serie kan er misschien nog enige herkenning zijn, maar zelfs voor hen is dit deel een teleurstellende uitgerekte herhaling van oude elementen zonder echte vernieuwing.

Recensie: Lieven De Pauw

← overzicht – Het ultieme geheim