De Maanden: maart

Maart is altijd al een maand van wachten geweest. De sneeuw smelt, maar de zon komt nog aarzelend, de bomen knoppen, maar het groen is nooit onmiddellijk. Zo begint ook Saskia De Costers Maart: een boekje dat geen verhaal vertelt in traditionele zin, maar een ervaring oproept – de ervaring van telkens opnieuw vallen, telkens opnieuw loslaten, telkens opnieuw kijken naar wat we hopen dat dit jaar anders zal zijn.

“Ik zal er niet voor vallen. Echt waar.” Het staat er, zwart op wit, een belofte die al met het eerste hoofdstuk op de proef wordt gesteld. Want Maarten is overal: in elke glimlach, elke straat, elk gesprek dat op het punt staat iets te worden of juist niet. De Coster zet de lezer midden in de cirkel van verlangen: niet het begin, niet het einde, maar de spiraal ertussenin.

De taal is minimalistisch, scherp, bijna klinisch in haar observaties, maar juist daardoor voel je de hartslag eronder. Elk woord draagt de ervaring van de vele Maartens die kwamen en gingen. Elk kort hoofdstuk lijkt op een dag in de maand, een dag in het hart, een dag in de geest die herinnert en afwijst en weer verlangt. Er is een ritme: aantrekken, loslaten, teleurstelling, hoop – zoals de lente die haperend op gang komt.

Maart is een maand van transitie, een maand van tijdelijke balans tussen stilstand en beweging. En verliefdheid is hetzelfde: een transitie, een moment waarin alles lijkt te kunnen gebeuren, maar nooit helemaal vast te leggen is. De Coster vangt dat fragiele evenwicht tussen hoop en cynisme, tussen herhaling en uniek moment, en giet het in een literaire vorm die zowel intiem als universeel voelt.

De lezer sluit het boekje en voelt de echo van een maand die langer lijkt dan 31 dagen; een mix van gevoelens die groter zijn dan de woorden die ze proberen te omsluiten. Maart is geen verhaal dat je uitleest, het is een gevoel dat je meedraagt – een lentestorm van verlangens, breuken en de kleine moed van steeds opnieuw beginnen.

Maart is literatuur als een seizoen: tijdelijk, veranderlijk, maar onvergetelijk in zijn intensiteit. Het is een boekje dat je herleest, niet voor het verhaal, maar om te voelen hoe de tijd en de liefde elkaar steeds weer ontmoeten.

Recensie: Carlo Cortjens

← overzicht – De Maanden: februari