De plantrekkers

Heleen Debruyne’s De plantrekkers probeert zich te positioneren als een tragikomische roman over menselijke zelfbegoocheling, maar blijft uiteindelijk steken in een vlakke, geforceerde oefening in ironie die zelden overtuigt en nog minder raakt. Wat als een veelbelovende premisse begint — een introverte informaticus uit Roeselare die verstrikt raakt in een kluwen van internationale figuren — ontspoort al snel in een rommelige opeenstapeling van karikaturen en vrijblijvende observaties.

Het grootste probleem ligt bij de personages, die nauwelijks meer zijn dan schetsmatige types. Willem zelf blijft een leeg centrum, een passieve figuur zonder psychologische diepgang, waardoor zijn “ontwikkeling” eerder een administratieve verschuiving lijkt dan een existentieel proces. De nevenfiguren — de Russische diva Sofiya, haar moeder en de uit Italië gevluchte Mariella — worden geïntroduceerd met veel potentieel, maar verzanden in clichés die nooit echt worden doorbroken. Hun onderlinge dynamiek mist spanning en noodzaak; het voelt alsof ze enkel bestaan om het verhaal kunstmatig in beweging te houden.

Debruyne mikt duidelijk op tragikomiek, maar slaagt er zelden in een geloofwaardig evenwicht te vinden tussen het tragische en het komische. De humor voelt vaak geforceerd en berust te veel op licht ironische observaties die nergens echt snijden. Wat als satire had kunnen werken, blijft hangen in vrijblijvendheid. Tegelijk ontbreekt het tragische element aan gewicht, omdat de personages onvoldoende uitgewerkt zijn om echte betrokkenheid op te roepen.

Ook stilistisch laat de roman een onbevredigende indruk na. De taal is functioneel maar zelden prikkelend, en waar Debruyne probeert scherp of geestig te zijn, verzandt ze vaak in voorspelbare formuleringen. De dialogen missen ritme en authenticiteit, waardoor ze eerder als constructies dan als levende gesprekken aanvoelen. Het Vlaams provinciestadje, nochtans een potentieel rijke setting, blijft opvallend kleurloos; het decor wordt niet meer dan een vage achtergrond met een paar obligate details zoals verkeersdrempels.

Wat vooral stoort, is de thematische oppervlakkigheid. De roman suggereert dat zelfbegoocheling een centraal motief is, maar werkt dit nauwelijks uit. In plaats van een scherpe dissectie van menselijke illusies, krijgt de lezer een reeks losse situaties die zelden verder reiken dan anekdotiek. Er ontbreekt een onderliggende urgentie, een noodzaak die de verschillende verhaallijnen samenbrengt tot iets betekenisvols.

De plantrekkers laat zo de indruk na van een roman die zijn eigen ambitie niet waarmaakt. Het boek wil veel — internationale verwevenheid, psychologische complexiteit, tragikomische scherpte — maar blijft uiteindelijk hangen in middelmatigheid. Wat rest is een weinig memorabel verhaal dat noch ontroert, noch werkelijk amuseert, en dat vooral aantoont hoe moeilijk het is om lichtvoetigheid te combineren met diepgang zonder in leegte te vervallen.

Recensie: Leen Dumortier

← overzicht – Aline