De spooktreinmoorden

Met De spooktreinmoorden levert Michel Follet een misdaadroman af die zich bewust onttrekt aan de dominante logica van de hedendaagse thriller. Waar het genre vandaag vaak wordt gedomineerd door psychologisch geweld, forensische precisie en morele duisternis, kiest Follet voor een bijna anachronistische benadering: de detective als spel, de misdaad als raadsel, en de setting als hoofdrolspeler.

Het uitgangspunt van De spooktreinmoorden is tegelijk eenvoudig en suggestief. Een man sterft in een spooktrein op een kermis, ogenschijnlijk van pure schrik. Wanneer gelijkaardige sterfgevallen volgen, verschuift het perspectief van toeval naar opzet, en ontvouwt zich een klassiek mysterie. Het is een premisse die flirt met het groteske, maar precies daarin haar kracht vindt: de spooktrein is niet alleen een decor, maar een metafoor voor illusie, misleiding en gecontroleerde angst.

Follet situeert zijn verhaal in een tijd die bewust losstaat van de hypermoderne wereld — een setting die doet denken aan de jaren zestig en zeventig. Die keuze is niet louter esthetisch, maar structureel: ze maakt een ander soort spanning mogelijk, trager, minder expliciet, en meer afhankelijk van observatie en deductie. In die zin sluit het boek eerder aan bij de traditie van de klassieke whodunit dan bij de hedendaagse thriller. De lezer wordt niet overweldigd, maar uitgenodigd.

Wat het boek onderscheidt, is de achtergrond van de auteur zelf. Follet kent de kermiswereld niet als exotisch decor, maar als een milieu met eigen regels, ritmes en folklore. Die vertrouwdheid vertaalt zich in een sfeer die overtuigend en tastbaar aanvoelt. De kermis is hier geen gimmick, maar een gesloten universum waarin sociale verhoudingen, geheimen en spanningen zich organisch ontwikkelen. In die zin doet de roman denken aan oudere streekgebonden misdaadliteratuur, waarin plaats en gemeenschap even belangrijk zijn als plot.

Toch is die nadruk op sfeer ook een risico. De roman lijkt minder geïnteresseerd in het opvoeren van spanning in de klassieke zin — cliffhangers, plotwendingen, escalatie — en meer in het uittekenen van een wereld. Voor sommige lezers zal dat een verademing zijn; voor anderen kan het de indruk wekken dat de inzet beperkt blijft. De misdaad is intrigerend, maar nooit echt ontwrichtend.

Daarnaast balanceert Follet op de grens tussen ernst en lichtheid. Er zit een zekere ironie en speelsheid in de toon, die het verhaal toegankelijk maakt, maar tegelijk verhindert dat het volledig gewicht krijgt. Dat is geen tekortkoming op zich, maar wel een duidelijke positionering: dit is geen roman die wil choqueren of ontregelen, maar eerder een die wil vermaken en intrigeren.

Uiteindelijk moet De spooktreinmoorden gelezen worden voor wat het is: een bewuste terugkeer naar een vorm van misdaadliteratuur waarin stijl, setting en vertelplezier primeren op rauwe intensiteit. Het is een boek dat niet probeert mee te gaan met de tijd, maar er juist lichtjes tegenin beweegt.

En precies daarin ligt zijn eigenzinnige waarde.

Recensie: Carlo Corstjens

← overzicht – Duivelsklauw