De trein van het zijn

Wanneer treinbegeleidster Gloria het hoofdpersonage Gust betrapt op een masturbatiesessie in de trein schrijft ze in tegenstelling tot wat van haar verwacht wordt in zo’n situatie geen boete uit maar grijpt haar kans en dwingt Gust tot sex. Maar zoals wel eens vaker het geval is in Gust zijn warrige, door tegenslag gevulde, dichtersbestaan loopt ook dit met een sisser af. De trein maakt een noodstop en vanaf dat moment lijkt niets meer wat het is en wordt de lezer meegezogen in een verhaal dat zowel absurditeit als een vleugje magisch-realisme in zich verenigd.

Ruwe sexscenes die een argeloze lezer plaatsvervangend zouden kunnen doen blozen wisselen af met een verregaande vorm van dichterstragiek. Gloria en haar collega, die de mannenliefde innig omhelst, zorgen ervoor dat deze treinreis een memorabele trip zal worden met een rode slip in de hoofdrol.

Het ruwe taalgebruik en de vele expliciet beschreven sexscenes zouden in een nog niet eens zo ver verleden dit schokkende boek op de Roomse index geplaatst hebben. Gelukkig herinneren enkel nog de op zijn retour zijnde woke-gekte aan deze hachelijke tijden en kan dit boek de lezer vrijelijk meetronen naar tijden waarin Geeraerts nog ongestoord kon en mocht choqueren, mooie tijden waar we wars van allerlei morele kompassen een koers durfden varen die naar onverkende werelden en bijhorende emoties leidde. Laten we de branie en ongeremdheid van de auteur, Erik Segers prijzen en hopen dat de vermetelheid die hij in dit boek aan de dag legt slechts een voorbode zal zijn voor zijn volgende werk.

De gedichten die dit boek extra cachet geven kunnen als simplistisch beschreven worden maar toch, dat zou ze tekort doen. Hoewel ze slechts lijken te dienen als bruggenbouwertjes tussen de hoofdstukken bieden ze de alerte lezer al een inkijkje in wat komen gaat zodat de aandacht behouden blijft, het verlangen toeneemt en de goesting naar méér de overhand neemt. Het boek even wegleggen is dan ook geen optie, je leest het in één ruk –excuseer- uit.

Dit is geen boek voor lezers die sex en ruw taalgebruik willen mijden laat dat duidelijk zijn. Voor de puriteinen onder ons is dit boek zelfs een sterke afrader, voor de weldenkende meerderheid echter verdient het een plek op het nachtkastje, in uw boekenkast of lees het in de trein, daar hebt u meestal ruimschoots de tijd. En mocht het lezen gaan vervelen is er nog de qr-code op de achterflap die u toegang geeft tot de liedjes die Segers ons niet wilde onthouden. Zijn Rode Kwieten brengen het nodige leven in een brouwerij die toch al onder stoom stond.

Het is onmiskenbaar een degelijk geschreven boek, de taal die Segers hanteert is ruw maar op zijn plaats in deze absurde erotische of als u per se wilt pornografische roman. Hij zet het personage van Gust op een overtuigende wijze neer en we zullen als lezer zeker iemand in onze omgeving kennen die op Gust lijkt. Koop dit boek, lees het in één keer uit en fluit de rest van de dag de Rode Kwieten na, meer moet dat niet zijn!

Recensie: Carlo Corstjens

 ← overzicht – De brief