Dodenuur

Met Dodenuur zet Christian De Coninck zijn misdaadreeks rond Pynaert en De Cruyenaere stevig verder. Dit negende deel, dat in februari 2026 verscheen bij uitgeverij Houtekiet, opent bijzonder krachtig. Nog voor de werkdag goed en wel begonnen is, wordt hoofdinspecteur Cyriel De Cruyenaere geconfronteerd met een gewelddadige roofoverval op een diamantkoerier. Het incident laat niet alleen een spoor van vernieling achter, maar eist ook meerdere mensenlevens. Wat aanvankelijk een op zichzelf staande misdaad lijkt, blijkt al snel het begin van een verontrustende reeks feiten die de hoofdstad in hun greep houden.

De onrust neemt toe wanneer kort na elkaar een juwelierszaak en vervolgens een bank het doelwit worden van een professioneel opererende bende. De brutaliteit en precisie waarmee de overvallen worden uitgevoerd, doen vermoeden dat de speurders met tegenstanders te maken hebben die niets aan het toeval overlaten. Alsof dat nog niet volstaat, wordt de zaak complexer wanneer notaris Bontemps — een man met weinig vrienden — levenloos wordt aangetroffen in dezelfde buurt. Zijn dood roept tal van vragen op. Is hij een bijkomend slachtoffer van de bende, of schuilt er een heel ander motief achter? De mogelijkheid dat beide dossiers in elkaar grijpen, zet het onderzoek op scherp.

Wat dit boek bijzonder sterk maakt, is de manier waarop De Coninck de spanning doseert. Hij kiest voor een strak ritme met korte hoofdstukken die het onderzoek stap voor stap laten evolueren. Als lezer volg je de speurders bijna in real time, waardoor je het gevoel krijgt zelf deel uit te maken van het speurwerk. De schrijfstijl is toegankelijk en beeldend, met dialogen die natuurlijk aanvoelen en de personages extra reliëf geven. Tussen de ernst van het onderzoek door is er ruimte voor lichte, soms droge humor, wat het geheel een menselijker toon geeft zonder de dreiging te ontmijnen.

Na enkele eerdere delen die wat minder beklijfden, voelt dit verhaal als een hernieuwde demonstratie van De Conincks vakmanschap. De plot zit doordacht in elkaar, de spanningsboog blijft strak gespannen en de ontknoping stelt niet teleur. Tegelijk laat het slot subtiel ruimte voor een vervolg, wat trouwe lezers ongetwijfeld zal prikkelen. Het is zo’n thriller die je moeiteloos in één ruk wilt uitlezen — meeslepend, onderhoudend en met genoeg open eindjes om reikhalzend uit te kijken naar het volgende hoofdstuk in de reeks.

Recensie: Lut Van Baesrode

← overzicht – Belaagd