Droog water

Alexandra lijkt haar leven eindelijk op de rails te hebben. Ze woont samen met haar partner Lars en kijkt vooruit, al blijft het verleden haar achtervolgen. Jaren geleden kwam haar zus Andrea om het leven tijdens een schooluitstapje waarbij ze verdronk. Wat toen als een tragisch ongeval werd beschouwd, komt plots opnieuw in vraag te staan wanneer Alexandra een raadselachtige envelop ontvangt. De inhoud is verontrustend: artikels over recent vermoorde jonge vrouwen en een oude polaroidfoto van Andrea. De boodschap is duidelijk maar onuitgesproken: misschien was Andrea’s dood geen toeval. Vastberaden om de waarheid te achterhalen, beginnen Alexandra en Lars hun eigen speurtocht.

Met Droog water bewijst Maxime Paredis opnieuw zijn talent voor het thrillergenre. Na zijn eerdere succes met Honderd kamers – dat hem zelfs een plek opleverde op de longlist van de MAX Bronzen Vleermuis – bevestigt hij hier zijn sterke greep op spanning en psychologie.

Vanaf het begin weet het verhaal te prikkelen. De lezer wordt meteen geconfronteerd met onbeantwoorde vragen, wat zorgt voor een aanhoudend gevoel van onrust. Het tempo ligt hoog en de hoofdstukken volgen elkaar vlot op. Wel worden bepaalde scènes later opnieuw belicht vanuit een ander perspectief, wat soms aanvoelt als herhaling en de vaart iets afremt. Tegelijk leveren deze momenten extra informatie op die relevant is voor het mysterie, waardoor ze niet overbodig zijn.

De kracht van het boek schuilt vooral in de psychologische uitwerking. Niets of niemand is wat het lijkt, en als lezer word je voortdurend op het verkeerde been gezet. Verdachten dienen zich aan, verdwijnen weer uit beeld en duiken later opnieuw op. De korte hoofdstukken, vaak afgesloten met een scherpe cliffhanger, houden de spanning strak. De onverwachte wendingen zorgen ervoor dat het verhaal blijft verrassen, al zijn sommige ontwikkelingen wel erg afhankelijk van toeval, wat af en toe de geloofwaardigheid onder druk zet.

Ook de personages zijn zorgvuldig uitgewerkt. Alexandra wordt neergezet als een vastberaden vrouw die worstelt met verlies en onzekerheid. De anonieme boodschap zet haar wereld op zijn kop en dwingt haar om haar herinneringen aan haar zus in vraag te stellen. Lars vormt een interessant contrast: aanvankelijk afstandelijk en voorzichtig, maar gaandeweg steeds meer betrokken bij de zoektocht.

Paredis’ schrijfstijl is helder en beeldend, met oog voor detail zonder te verzanden in overdaad. Die balans maakt het verhaal levendig en tastbaar. Hoewel niet elk element even realistisch aanvoelt, wordt dat ruimschoots gecompenseerd door de sterke sfeer en het psychologische spel dat de auteur speelt met zijn lezer. Droog water is een thriller die je langzaam maar zeker in zijn greep krijgt en pas loslaat wanneer de laatste bladzijde is omgeslagen.

Recensie: Patricia Roosen – Demeester

← overzicht – Chaos