Fluisteringen van vergeten zand

Fluisteringen van vergeten zand is een roman die zich niet haast. Het boek ontvouwt zich als een langzaam openende tempeldeur, waarachter oude Egyptische kennis, zintuiglijk bewustzijn en spirituele intimiteit samenkomen. Erica Rijnsburger schrijft geen historische roman in klassieke zin, maar een bezield verhaal waarin oude inwijdingsrituelen, mystiek en wat zij Egyptische tantra noemt, worden verweven tot een ervaringswereld die meer wil zijn dan fictie alleen.

De roman draagt duidelijk de sporen van Rijnsburgers lange omgang met de Egyptische mysteriescholen, non-duale filosofie en tantrische tradities. Die kennis wordt niet didactisch uitgeserveerd, maar belichaamd: in beelden, rituelen, aanrakingen en innerlijke verschuivingen. Het lichaam is hier geen bijzaak, maar een poort, seksualiteit geen sensatie, maar een heilig domein waarin kosmische orde, ziel en aarde elkaar ontmoeten.

Centraal staat Meryt, een jonge vrouw van koninklijke afkomst die wordt ingewijd in de mysteries van Abydos. Haar leerweg speelt zich af tegen een achtergrond van politieke dreiging en hofintriges, maar het echte spanningsveld ligt elders: in de vraag of trouw aan het rijk te verenigen is met trouw aan de innerlijke waarheid. In ontmoetingen met priesters, priesteressen en goddelijke archetypen ontvouwt zich een proces van herinneren, afleren en kiezen. Niet voor macht, maar voor innerlijke soevereiniteit.

Wat het boek erg intrigerend en opmerkelijk maakt, is de manier waarop Rijnsburger Egypte niet benadert als een exotisch decor, maar als een levend bewustzijnsveld. Tempels ademen, symbolen spreken, en de bekende mythische figuren verschijnen niet als afstandelijke goden, maar als krachten die iets wakker maken in de mens zelf. De auteur schrijft vanuit een ervaring die voelbaar persoonlijk is, alsof de roman ook een terugblik is op een innerlijke reis die zij zelf ooit begon tussen zand, steen en stilte.

Tegelijkertijd vraagt diezelfde intensiteit soms ook iets van de lezer. De spirituele lading is rijk en gelaagd, maar kan op momenten zo nadrukkelijk aanwezig zijn dat het verhaal zelf even naar de achtergrond schuift. Wie vooral zoekt naar narratieve vaart of psychologische uitdieping in westerse zin, moet bereid zijn zich over te geven aan een ander tempo, een ander leesritme.

Fluisteringen van vergeten zand is daarmee geen boek om vluchtig even te lezen. Het nodigt uit tot vertraging, tot meeleven eerder dan begrijpen. Voor lezers die voelen dat oude wijsheid niet achter ons ligt maar in ons huist, en die openstaan voor een roman als inwijdingsruimte, biedt dit boek een stille maar indringende ervaring.

Recensie: Inge Beeckman – Uytersprot

← overzicht – Wachten