Het laatste verhaal van Jamie Gunn

Met Het laatste verhaal van Jamie Gunn levert Thomas Olde Heuvelt opnieuw een duister en fantasierijk boek af, waarin zijn liefde voor verhalen én voor het horrorgenre duidelijk voelbaar is. De roman draait om Jamie Gunn, een jongen voor wie verhalen alles betekenen. Zijn vader, de “beste verhalenverteller ter wereld”, is zijn grote held. Wanneer deze plots overlijdt, blijft Jamie achter met een leegte die hij alleen denkt te kunnen vullen door zelf verhalen te verzamelen — bij vreemden, op onverwachte plekken, in de hoop grip te krijgen op de dood van zijn vader.

Die zoektocht leidt hem naar Sheila Higginbottom, een zonderlinge en licht verontrustende figuur die hem het begin vertelt van een verhaal met een fatale belofte: wie het einde hoort, zal sterven. Vanaf dat moment ontspint zich een beklemmend en gelaagd verhaal over de macht van fictie, rouw en verantwoordelijkheid. Olde Heuvelt speelt slim met het idee dat verhalen niet alleen kunnen troosten, maar ook gevaarlijk kunnen zijn.

Het boek leest vlot en is vaak oprecht spannend. Vooral de meta-laag — een boek over een boek dat dodelijke gevolgen heeft — is sterk uitgewerkt. Wanneer Jamie zelf doorbreekt als jonge bestsellerauteur en zijn ijzingwekkende verhaal zich onvoorspelbaar verspreidt, krijgt de roman een bijna moderne mythische lading. De vraag of een verhaal ooit echt ‘af’ is, en wat dat betekent voor de verteller, vormt een intrigerend moreel dilemma.

Toch is het boek niet zonder zwakke punten. Soms voelt de uitleg over de werking en impact van het verhaal wat nadrukkelijk, waardoor de spanning eerder wordt uitgelegd dan ervaren. Daarnaast zijn sommige bijpersonages minder diep uitgewerkt dan je zou hopen, waardoor hun lot minder indruk maakt dan het concept verdient.

Desondanks is Het laatste verhaal van Jamie Gunn een originele en sfeervolle roman die laat zien hoe krachtig — en gevaarlijk — verhalen kunnen zijn. Olde Heuvelt weet rouw, horror en filosofische vragen knap te verweven tot een beklemmend geheel. Licht onevenwichtig hier en daar, maar zonder twijfel een aanrader voor lezers die houden van duistere verhalen met een diepere laag.

Recensie: Frank Van Halewijck

← overzicht – Ijskoud gedumpt