Mist

In Mist van Wilfried de Jong kiest een man, na een leven lang op straatniveau gewoond te hebben, onverwacht voor de hoogte. Hij verruilt de vaste grond onder zijn voeten voor een appartement op grote hoogte in een markante Rotterdamse toren aan de Maas. Wat hem over de streep trekt is het vooruitzicht van een groots panorama: schepen die voorbijglijden, jachten die aanmeren, een watertaxi die het water opensnijdt. Vol verwachting stapt hij op zijn eerste dag het balkon op. Wat hij aantreft: niets dan grijs.

Wat volgt is geen verhaal over wonen, maar over kijken — en vooral over mensen. Het gebouw blijkt een kleine wereld op zichzelf. Al snel wordt hij daarin gezogen wanneer een bezorger hem pakketjes overhandigt die eigenlijk voor een andere bewoner bedoeld zijn. De naam op de doosjes: Mister Sakamoto. Wanneer hij later aanbelt bij het juiste appartement, treft hij niet de eigenaar, maar een jonge Brit die er tijdelijk verblijft als huisbewaarder. De echte Sakamoto blijkt een kosmopolitische afwezige te zijn, iemand die panden bezit over de hele wereld en dagelijks op afstand controleert of alles nog exact zo is als hij het wil. Ook de inhoud van de pakketjes blijkt minder alledaags dan verwacht.

Deze ontmoeting vormt het begin van een reeks kleine, vaak verrassende portretten. Zo raakt de verteller bevriend met een online beroemdheid die offline gewoon Karin heet en hem zonder aanleiding huidverzorging cadeau doet. Hij leert Maria kennen, die samen met haar zoontje vanuit Oekraïne is gevlucht en dankzij hulp van anderen tijdelijk onderdak heeft gevonden. Tussendoor zwerft hij door de stad, raakt in gesprek bij een gerestaureerd monument in het Scheepvaartkwartier en waagt zich zelfs aan een duik in de Maas — een ervaring die hem nederig maakt en zijn aannames corrigeert. Zelfs een uitgeputte duif die op zijn balkon neerstrijkt krijgt een eigen geschiedenis.

Een terugkerend mysterie zijn de sigarenrestjes die bijna dagelijks op zijn balkon verschijnen: luxe exemplaren, soms nauwelijks aangeraakt, soms tot de laatste millimeter opgebrand. De herkomst achterhalen blijkt lastig in een toren waar honderden balkons boven en onder elkaar hangen. Intussen klaart de lucht steeds vaker op en wordt het uitzicht alsnog alles wat hij zich had voorgesteld.

De auteur schrijft in een heldere, ingehouden stijl, zonder opsmuk of sentiment. Met milde humor en veel empathie schetst hij de mensen die zijn pad kruisen. In korte tijd ontvouwt zich een verzameling levens die tegelijk alledaags en uitzonderlijk zijn. Het resultaat is een licht, menselijk boek dat prettig wegleest en lang blijft nazinderen.

Recensie: Carlo Corstjens

← overzicht – Gras