Narcis

Narcis van Judith Fanto begint in het jaar 1916, wanneer de jonge Manno zijn vertrouwde leven in Nederland moet achterlaten. Na het overlijden van zijn moeder belandt hij als kind in Wenen, een stad die gebukt gaat onder de gevolgen van oorlog. De overgang is groot: de verwachtingen zijn streng, de omgeving kil en Manno worstelt met het gevoel nergens echt thuis te horen. Twijfels over zijn toekomst en zijn eigen geluk laten hem niet los. Tijdens een zomerkamp verandert er echter iets wezenlijks. Daar ontstaan onverwacht hechte banden met vijf andere jongens, vriendschappen die een belangrijke rol zullen blijven spelen.

De jaren verstrijken en de wereld om hen heen wordt steeds onrustiger. Historische gebeurtenissen zetten de samenleving onder spanning, maar de vriendschap binnen de groep lijkt stand te houden. Totdat de politieke realiteit hard toeslaat en Oostenrijk wordt meegesleurd richting de Tweede Wereldoorlog. Wat eerst ver weg leek, dringt nu het persoonlijke leven binnen. Idealen botsen, loyaliteiten worden getest en verborgen waarheden komen boven tafel. De vraag rijst of hun band bestand is tegen deze ontwrichtende ontwikkelingen.

Centraal in de roman staat een intrigerend thema: hoe goed ken je de mensen die het dichtst bij je staan eigenlijk? Fanto speelt met het idee dat iedereen een rol kan aannemen, zelfs tegenover vrienden. Die psychologische laag maakt het verhaal bijzonder prikkelend. Het zet je als lezer aan het denken over vertrouwen, geheimen en de invloed van extreme omstandigheden op menselijke relaties.

De start van het boek vraagt wel wat geduld. In het begin voelde ik me nog niet direct verbonden met de personages en het tempo ligt laag. De verhaallijnen ontvouwen zich langzaam, waardoor het even duurde voordat ik echt gegrepen werd. Toch loont het om door te zetten. Naarmate het verhaal vordert, vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plaats en groeit de betrokkenheid bij de personages.

Gaandeweg wordt duidelijk hoe oorlog niet alleen levens ontwricht, maar ook karakters blootlegt. De spanningen binnen de vriendengroep worden subtiel maar indringend uitgewerkt. Fanto’s taalgebruik is rijk en bijna lyrisch; haar aandacht voor detail maakt het lezen een genoegen. De rustige opbouw zorgt ervoor dat de ontwikkelingen extra impact hebben en de personages blijven nog lang na het lezen hangen.

Narcis is daarmee meer dan een historische roman. Het is vooral een gelaagde vertelling over vriendschap, identiteit en morele keuzes in een tijd waarin niets vanzelfsprekend is. Het verhaal zit knap in elkaar en de ontknoping wist mij oprecht te verrassen. Hoewel ik even nodig had om erin te komen, heb ik het boek uiteindelijk met veel plezier gelezen – en het heeft mijn nieuwsgierigheid naar Fanto’s andere werk zeker aangewakkerd.

Recensie: Femke Leemans

← overzicht – Achille