Slaap zacht

De nieuwste van B.A. Paris volgt Nell Masters, een vrouw die ervan overtuigd is dat iemand haar achtervolgt. Van vreemde telefoontjes tot anonieme bloemenbezorgingen, de dreiging voelt tastbaar. Het uitgangspunt is intrigerend: een vrouw die worstelt met een geheim uit het verleden terwijl ze probeert een normaal leven op te bouwen, maar continu wordt geconfronteerd met een mogelijke stalker. De spanning wordt opgebouwd door korte hoofdstukken en een directe vertelstijl die de lezer voortdurend op het verkeerde been zet. Toch is het moeilijk om Slaap zacht volledig los te zien van de eerdere werken van de auteur, want de structuur en thema’s voelen vertrouwd – soms misschien iets té vertrouwd.

Het sterke punt van deze roman is het psychologische profiel van Nell. Ze is een gelaagd personage, onzeker en tegelijk vastberaden, en de lezer krijgt stap voor stap inzicht in haar angsten en paranoïde gedachten. De auteur speelt slim met perspectiefwisselingen en flarden van het verleden die langzaam het mysterie rond Bryony’s dood onthullen. Deze opbouw creëert een constante onderhuidse spanning, waardoor het moeilijk is het boek weg te leggen. Bovendien is het thema van identiteit en geheimhouding sterk uitgewerkt: Nell’s pogingen om zichzelf te overtuigen dat alles verbeelding is, maken haar kwetsbaarheid tastbaar en haar paranoia geloofwaardig.

Toch kent Slaap zacht enkele zwakke plekken. Waar eerdere boeken van de auteur vaak uitblonken door originele plotwendingen en onverwachte climaxen, voelt dit verhaal op sommige punten voorspelbaar. De aanwijzingen die leiden naar de uiteindelijke onthulling zijn soms te duidelijk en het verhaal leunt sterk op bekende thrillertrucs zoals anonieme bedreigingen en een mysterieuze partner met een verborgen verleden. Voor lezers die bekend zijn met de eerdere boeken, kan dit een gevoel van déjà vu oproepen. Ook de dialogen, hoewel functioneel, missen soms de scherpte en diepgang die de personages in eerdere romans meer karakter gaven. Hierdoor kan het verhaal op sommige momenten iets vlak aanvoelen, ondanks de psychologische spanning.

Vergeleken met eerdere werken van de auteur valt op dat Slaap zacht meer focust op de innerlijke beleving van het hoofdpersonage dan op een complex netwerk van personages of meerdere verhaallijnen. In die eerdere romans werden de lezers vaak verrast door meerdere perspectieven en onverwachte plotwendingen die samen een ingenieus web van intriges vormden. Slaap zacht kiest daarentegen voor een meer lineaire aanpak, wat de toegankelijkheid ten goede komt, maar ook iets van de meeslepende complexiteit van de eerdere boeken mist.

Wat wel behouden blijft, is de vaardigheid van de auteur om spanning te genereren door middel van kleine details. Net als in haar eerdere boeken zijn het vaak ogenschijnlijk onbeduidende gebeurtenissen – een bloemenboeket, een telefoontje, een schijnbaar onschuldige opmerking – die een diep gevoel van dreiging creëren. Deze subtiele manier van spanning opbouwen is een herkenbaar handelsmerk van de auteur en blijft ook in Slaap zacht effectief.

Daarnaast is er een duidelijke groei te zien in de uitwerking van het verleden van het hoofdpersonage. In Slaap zacht wordt het trauma van veertien jaar geleden, rond de dood van Bryony, uitgebreid onderzocht. De auteur combineert heden en verleden op een manier die de psychologische spanning versterkt en de lezer uitnodigt om actief mee te puzzelen over wat waarheid en wat verbeelding is. Dit element van nostalgische terugblik naar een traumatisch verleden is een interessante ontwikkeling ten opzichte van eerdere boeken, waar de focus vaak meer op het directe verloop van de plot lag.

Al met al is dit boek een degelijk psychologisch thrillerboek dat vooral scoort op het vlak van personagepsychologie en subtiele spanningsopbouw. De roman mist echter enigszins de inventiviteit en onverwachte wendingen die de eerdere boeken van de auteur zo meeslepend maakten. Voor lezers die de auteur volgen, biedt het een herkenbare maar minder verrassende ervaring: de vertrouwde stijl en thema’s zijn aanwezig, maar het verhaal voelt iets voorspelbaarder en lineairder aan. Toch blijft het een aangename, goed geschreven thriller die de lezer meeneemt in de intrigerende wereld van geheimen, paranoia en psychologische dreiging.

Recensie: Marjan Van Alphen

← overzicht – Het ultieme geheim